Verloren stammen van Israël

Door: Franklin ter Horst (Aangemaakt: 9 november 2011)

De Israëlische regering heeft op 14 november 2010 besloten nog eens 7846 Ethiopische Joden (Falashmura) naar Israël te halen. Na het wapenstilstandsverdrag van 1949, aanvaarde de Knesset een wet waarin elke Jood het recht kreeg zich in Israël te vestigen (de wet op de terugkeer).  Zo werden onder meer op basis van deze wet in 1984 en 1991 tijdens de geheime operaties Mozes en Salomo, duizenden Ethiopische Joden naar Israël gebracht. Thans leven er ongeveer 100.000 in Israël. De Israëlische regering wil de Joden die nog in Ethiopië verblijven naar Israël brengen omdat ze vaak in zeer moeilijke en soms gevaarlijke levensomstandigheden verkeren in vluchtelingenkampen in Addis Abeba en in de noord-Ethiopische stad Gondar.

Ethiopische Joden in het Israëlische leger.

Volgens de opperrabbijn Ovadia Yoseff zijn de Falashmura afstammelingen van de verloren stam Dan. Ethiopische overleveringen vertellen dat zij afstammen van de Israëlieten die met Baina Lehkem (Ibn al-Hakim) naar Ethiopië kwamen. Baina Lehkem betekent ‘zoon van de wijze man’. Volgens de Ethiopische traditie zou hij de zoon zijn van Salomo en de koningin van Sheba .

Nakomelingen van Manasse

Ook keren er nakomelingen van de in 722 voor Christus naar Assyrië gedeporteerde stam van Manasse naar het land van hun voorouders terug. Zij leven na een eeuwenlange trektocht door Irak, Afghanistan en Zuid-China, thans in de grensgebieden van India, Nepal en Birma. Sinds 2004 is op basis van historisch en antropologisch onderzoek overtuigend bewijs geleverd dat de leden van deze stam de nakomelingen zijn van Manasse. Rabbijn Eliyahu Avichail die van zijn zoektocht naar en de terugkeer van de tien verloren stammen van Israël zijn levenswerk heeft gemaakt, ging in 1979 op zoek in de grensgebieden van India en Birma. Daar bracht hij een aantal maanden door bij het Shinlung- of Kukivolk, dat zichzelf Bnei Menasha noemt. Hij was hier getuige van wat de stam het ”Chapcha Khutfeest” noemde. De rabbijn raakte ervan overtuigd dat dit feest het Joodse Pascha was. De stam vierde dit feest in de maand maart en de feestelijkheden duurden zeven dagen. De stam leeft in bergachtige, vaak schier onbegaanbare gebieden en de feestelijkheden begonnen met het aanleggen van een nieuwe weg door de bergen. Toen rabbijn Avichail het stamhoofd vroeg naar de reden hiervan, kreeg hij tot zijn verbazing te horen dat de nieuw aan te leggen weg de uittocht uit Egypte moest vergemakkelijken. In de vroege morgen van de eerste dag van het feest verzamelden alle stamleden zich in de deuropening van hun woningen, om hier gehaast hun maaltijd te nuttigen. Avichail kreeg te horen dat de stam deze maaltijd ”Chlawag Hnawt” noemde. Op de vraag naar de precieze betekenis hiervan zei het stamhoofd dat hij die ook niet wist. Hij wist wel te vertellen dat zijn stam dit ritueel al sinds mensenheugenis viert, en dat het iets betekende dat in grote haast moest gebeuren omdat de voorvaderen onder druk stonden om Egypte te verlaten.

Diezelfde avond was Avichail getuige van een ritueel dat hem volledig overtuigde. De priester van de dorpsgemeenschap, in feestelijke witte kleding gehuld, slachtte in het midden van het dorp een offerdier en verzamelde het bloed zorgvuldig in een schaal. Vervolgens begon hij een rondgang door het dorp waarbij hij het bloed op de deurposten van de woningen aanbracht. Een speciale commissie van rabbijnen onder leiding van opperrabbijn Shlomo Amar begon in 2005 een onderzoek naar de oorsprong van deze Bnei Menashastam, en besloot om ze officieel als één van de stammen van Israël te erkennen. Sindsdien is de stichting Shavei Israël onvermoeibaar in de weer om de in India, Nepal en Birma levende stamleden voor te bereiden op hun komst naar Israël. De ervaringen van Avichail werd in 1999 verfilmd in ”The return of the lost tribes”. Hillel Halkin, columnist van The New York Sun, reisde meermalen met Avichail naar India en schreef over zijn ervaringen in 2002 een boek, getiteld ”Across the Sabbath River ”. Avichail is ook de oprichtter van de stichting Amishav (Mijn volk keert terug), door hem in 1975 opgericht.

Bnei Menasse

Afrikaanse Lemba stam blijken eveneens Joodse wortels te hebben

Op 8 maart 2010 kwam de BBC met het verhaal dat een DNA-test van Britse wetenschappers had uitgewezen dat de Afrikaanse Lembastam in het centrale deel van Zimbabwe, Joodse wortels heeft zoals hun overleveringen eveneens beweren. De Lemba is terug te voeren op een groep die zo’n 2500 jaar geleden uit Judea naar Senna in Jemen trok, en na enige tijd naar Afrika verhuisde onder leiding van een man die in de mondelinge overlevering ‘Buba’- volgens sommigen een verbastering van Juda- wordt genoemd. Lemba was trouwens ook een plaatsje in het Heilige Land. Volgens de BBC hebben de academici genetisch materiaal verzameld van bijna alle stamleden. De test zou hebben aangetoond dat ook zij van Joodse of Semitische herkomst zijn die tot op tweeduizend jaar terug gedateerd kunnen worden. Leden van de priesterfamilie hebben het uitzonderlijke Joodse priestergen in hun Y-chromosoom dat overeenkomt met dat van de Joodse priesterlijke geslachtslijn-Cohen (de kohaniem) Prof. Tudor Parfitt directeur Joodse Studies aan de School of Oriental and African Studies in Londen bestudeerde de Lemba enige jaren en schreef daarover het boek Journey to the Vanished City.

Parfitt was 6 maanden onder de Lemba en zag hun manieren die vergelijkbaar waren met de oude traditionele Joodse rituelen zoals het ritueel slachten van dieren en het zich onthouden van het eten van varkensvlees. Ook onthouden zij zich van andere levensmiddelen die in de Thora verboden zijn en zijn alle mannelijke nakomelingen besneden. In het artikel staat verder nog, dat de stam een mondelinge traditie kent, die overeenkomt met die van de Joden van vroeger. Zij dragen traditionele hoofddeksels, die op de Joodse kippa lijken en vertellen af te stammen van zeven mannelijke Joden die ca 2500 jaar geleden getrouwd zouden zijn met Afrikaanse vrouwen. Zij bezitten een replica van de Bijbelse Ark van het Verbond, terwijl hun gebed een mengeling is van Hebreeuws en Arabisch. Op hun grafzerken staan zelfs Davidsterren! De Lemba hebben ook 12 stammen, met inbegrip van een priesterlijke clan. Veel van de Lemba zijn christenen en sommige moslim.

Parfitt vertelt ook nog dat de Lembastam een heilige gebedstaal heeft, die Hebreeuws en Arabisch met elkaar verbindt. Dat zou erop kunnen duiden dat hun wortels in Israël en Jemen liggen. In de traditionele verhalen van de Lemba komt een heilig voorwerp voor, dat ‘ngoma lungundu’(donderende trommel) wordt genoemd, en door Mozes gemaakt zou zijn. Parfitt denkt dat daarmee de nagemaakte ‘ark van het verbond’ bedoeld wordt. Er wonen tegenwoordig ongeveer 70.000 Lemba in Zuid-Afrika. Ondanks hun Joodse wortels zijn velen van hen christen of moslim.

De Lemba

Arabieren die Joden blijken te zijn

DNA-onderzoek in de laatste jaren wijst ook op een relatief nauwe verwantschap tussen Joden en Arabieren. Van de Arabieren die zich bewust zijn van hun Joodse afkomst, zijn er maar weinig die daar openlijk voor uit durven te komen. “Jarenlang hebben we geleerd dat het Joodse volk was uitgewaaierd naar alle vier windstreken. En toen vonden we opeens een mogelijke waarheid in onze eigen achtertuin” aldus Tzvi MiSinai de Israëlische historicus, auteur en computer specialist. Een Arabier vertelde op de Israëlische Tv dat zijn vader hem op zijn sterfbed het geheim had toevertrouwd dat zijn familie van Joodse afkomst was. Een andere Arabier vertelde dat zij van generatie op generatie geweten hebben van Joodse afkomst te zijn.

Het is een algemeen geaccepteerd feit dat de meeste Joden het land hebben verlaten na de opstand van Bar Kochba in 135 na.Chr. Velen zijn echter gebleven en hebben later al dan niet geforceerd het islamitische geloof aangenomen. Volgens rabbijn Dov Stein, lid van de Sanhedrin, hebben studies uitgewezen dat maar liefst 85 procent van de Arabieren in Israël Joodse voorouders hebben, maar dat het merendeel van hen daar geen idee van heeft. Volgens Tzvi MiSinai lijken vele Arabieren in Samaria en Judea op Joden. Bij sommigen is zelfs een mezoeza in huis te vinden. Deze feiten zijn niet nieuw. De vroegere Joodse leiders David Ben-Gurion en Yitzchak Ben-Tzvi schreven in een boek 100 jaar geleden: “Wanneer wij onderzoek zouden doen naar de oorsprong van de Arabieren dan zal ongetwijfeld duidelijk worden dat er Joods bloed door hun aderen stroomt.Ze moesten kiezen voor hun geloof of hun land en hebben voor het laatste gekozen.”

De Israëlische historicus-auteur en computergeleerde Tsvi Jekhorin MiSinai

In een dorp ten zuiden van Hebron, woont Muhammed Amsalem, een nakomeling van Spaanse Joden. Hij vertelde aan Aharon Granot van het blad Mishpacha dat iedereen in het dorp weet dat hij en zijn familie Joden zijn. “Van onze ouders hebben wij gehoort dat onze voorouders na de Spaanse Inquisitie in de 15e eeuw via Marokko naar het aloude moederland zijn gekomen. Zij waren in eerste instantie in Ramle terecht gekomen waar ze door de Mamalukken waren gedwongen zich tot de islam te bekeren. Daarna zijn ze naar Hebron verhuisd. Ook zij houden er allerlei Joodse gebruiken op na. Nadere onderzoeken hebben aangetoond dat in diverse dorpjes nabij Hebron Arabische families deel 1 – Arabische families deel 2 het heel normaal vinden om in geval van ziekte de Joodse tefilin (gebedsriemen) te leggen. Een Arabier vertelde dat hij zijn kinderen had uitgelegd hoe ze de Tefilin moesten aanbrengen in tijden van ziekte of moeilijkheden.

Bedoeïnen die Joden blijken te zijn

Tsvi MiSinai nam een Tv-ploeg mee naar de Sawakabedoeïnen in de Negev –en Sinaïwoestijn. Hoewel van de Bedoeinen doorgaans eerder een afstamming uit het Arabische schiereiland wordt verondersteld was de verrassing groot dat ook zij er diverse Joodse gebruiken op na houden. Deze stam van bijna vierduizend man steekt geen vuur aan op de Sjabbat. De Ta’amrastam van de bedoeïenen hebben getrouw een plaats voor een kaars op elk graf. Ook besnijden ze de mannelijke baby’s na zeven dagen, wat in strijd is met het islamitische geloof. De Arabieren van het dorpje Yatta verbouwen wijn. Niet bepaald een moslimberoep, want wijn drinken is niet toegestaan in de islam. De leider sprak zelfs perfect Hebreeuws. Terwijl zijn gezicht was bedekt voor de camera om niet herkent te worden zei hij “Wij hadden eeuwen geleden geen andere keus dan ons tot de islam te bekeren; … ik herinner mijn moeder en grootmoeder die de Sabbath vierden en ook een mikveh…hadden.”

Zijn de Taliban afstammelingen van de Israëlieten?

Een aantal wetenschappers in Israël geloven dat de Taliban in Afghanistan afstammen van Efraim. De Israëlische overheid heeft een beurs verstrekt aan een wetenschapper uit India om onderzoek te doen naar de vraag of de Taliban in werkelijkheid een van de ‘verdwenen’ stammen van Israël vormen. Het Technion-Israël Institute of Technology in Haifa gaat het bloed onderzoeken van zowel hedendaagse Joden als leden van de Taliban. Men hoopt er op die manier er achter te komen of de Taliban inderdaad tot de stam Efraim behoren. Ook de Pathanen, een groep van vijftien miljoen soennitische moslims in Afghanistan en Pakistan, hebben unieke Joodse gebruiken en definiëren zichzelf als ‘Zonen van Israël’.

Zelfs in Japan zijn er mensen die beweren tot de stammen van Israël te behoren. Opmerkelijk is, dat een aantal gewoonten, gebruiken en andere zaken die deze mensen hebben, zoals bepaalde stenen, een staf en een kruik, terug te brengen zijn op het jodendom. Zij hebben hierin een verwijzing naar de gebroken stenen tafelen van Mozes, de staf van Aaron en de kruik met manna uit het Heilige der Heiligen van de tabernakel.

Het aantal nieuwkomers is in Israël in 2010 met zestien procent toegenomen ten opzichte van het jaar daarvoor, meldde het Ministerie van Immigratie. Volgens deze nieuwste cijfers eind december 2010 is voor 19.130 immigranten Israël het nieuwe vaderland geworden. In het jaar daarvoor waren dat er 16.465, in 2008 15.452.

Terug naar: Inhoud