Uit het nieuws 17-12-2018

Door: Franklin ter Horst

Met dank aan het Bijbelstudieteam Jur van Calkar en Simonida Dijkhuis-Nijhof voor hun medewerking aan deze Bijbelstudie.

 

De openbaring van Johannes (deel 57)

 

Openbaring 17 (deel 12)

Een Babylonische overlevering vertelt dat Nimrod was getrouwd met Semiramis. Volgens een Babylonische overlevering beheerde zij een herberg. Joodse verhalen vertellen dat zij een bordeelhoudster was. Zij zou als dochter van een gewone sterveling en van de godin Derketo geboren zijn. In de woestijn te vondeling gelegd werd zij door een herder gevonden en opgevoed. Volgens de overlevering was Semiramis een machtige vrouw die samen met haar man de grote Pagan-religie stichtte. Ze droeg purperen en scharlakenrode kleren en gouden sieraden, edelstenen en parels. In haar hand had ze een gouden beker vol gruwelijkheden, precies dat is ook van toepassing op de kerk van Rome.” De riten van deze godsdienst waren geheim. Alleen de ingewijden mochten haar geheimen kennen.

Het was satans poging om de mensheid om de tuin te leiden met een imitatie, die zo lijkt op Gods waarheid, dat zij het echte zaad van de vrouw niet zou herkennen als Hij zou komen in de volheid der tijden. Bouwend op de oeroude belofte van het Zaad van de vrouw dat eens zou komen, zou zij op bovennatuurlijke wijze zwanger zijn geraakt van de “zon-god” Nimrod die na zijn dood was overgegaan naar het rijk der goden en toen vereerd werd als hoofdgod Marduk en uitgeroepen tot de rijksgod van de Babyloniërs en beschermer der koningen. Semiramis zou op 25 maart (Ishtar/Pasen) zwanger zijn geraakt en precies negen maanden later op 25 december een zoon ter wereld hebben gebracht, die in het Soemerisch Ninus genoemd werd. Zij vertelde dat het kind een reïncarnatie was van Nimrod, eveneens geboren op 25 december.

Maria en Jezus/Yeshua? Nee, dit is een afbeelding van Isis en Horus en gaat terug op de “Koningin des Hemels” Semiramis en Tammuz in Babylon. Let op de twaalf sterren; die zijn thans terug te zien in de vlag van Europa.

Het was volgens de mysteriën van Babel een prachtige ‘zoon’, schoon van gestalte. Toen zij hem aan het volk toonde, werd hij begroet als de beloofde verlosser. Door het baren van dit ‘onbevlekte kind’ verkreeg Semiramis de titel ‘Koningin des hemels’. De profeet Jeremia waarschuwt heftig voor haar:

 

Jeremia 7:18 “De kinderen rapen hout, de vaders steken vuur aan en de vrouwen kneden deeg om offerkoeken te maken voor de koningin des hemels en zij brengen plengoffers aan andere goden teneinde Mij te krenken.”

 

Jeremia 44:17 “…maar wij zullen voorzeker doen alles wat wij uitgesproken hebben, en offers ontsteken voor de koningin des hemels en haar plengoffers brengen, zoals wij gedaan hebben, wij en onze vaderen, onze koningen en onze vorsten, in de steden van Juda en op de straten van Jeruzalem; toen hadden wij goed ons brood en waren gelukkig en zagen geen rampspoed.”

Het mag duidelijk zijn dat Jeremia met ‘koningin des hemels’ nooit Maria bedoeld kan hebben. In de eerste eeuwen werd Maria alleen gezien als de moeder van Jezus en niet meer dan dat. In de wortels van het christendom was er geen sprake van Maria verering, dat is pas later ontstaan.

Semimaris is als Chaldese ‘koningin van de hemel’ duidelijk een beeld van de hoer op het beest bekleed met purper en scharlaken, en getooid met goud, edelgesteente en parels, en zij had een gouden drinkbeker in haar hand, vol van gruwelen en van onreinheid van haar hoererij, zoals Openbaring 17:4 haar omschrijft. Dit religieuze systeem werkt nu nog steeds door en zal dat ook  blijven doen tot aan het eind der tijden, waarin het geheimenis volledig geopenbaard zal worden.

 

2 Corinthiërs 4:4ongelovigen, wier overleggingen de god dezer eeuw met blindheid heeft geslagen, zodat zij het schijnsel niet ontwaren van het evangelie der heerlijkheid van Christus, die het beeld Gods is.

 

Na de geboorte van Ninus gaf Semiramis de bevolking van Babylon de opdracht een boom uit het bos te halen en die te versieren. Opvallend bij dit verhaal is dat de hoofdlijnen bijzonder veel overeenkomst vertonen met de geboorte van Jezus/Yeshua. De vrouw is een maagd die op bovennatuurlijke wijze een zoon ontving. De zoon stierf op gewelddadige wijze. Echter, als ‘god’ kwam hij tot nieuw leven. Kenmerkend is het geloof dat zowel de godin, als de zon en/of de vadergod, na hun aardse leven ergens in de hemel verkeren. In de Bijbel is Ninus bekend als Tammuz en bij de Egyptenaren als Horus. Het was deze Tammuz tegen wiens aanbidding Ezechiël protesteerde ten tijde van de ballingschap:

Ezechiël 8:14 “Daarop bracht Hij mij naar de ingang der poort van het huis des Heren aan de noordzijde; en zie, daar zaten vrouwen, die Tammuz beweenden.”

Semiramis was ook degene die duizenden mensen liet offeren door middel van kruisiging naar de zon gericht of rituele verbranding. Haar methode van kruisigen werd later door de Romeinen overgenomen. De brandoffers vonden plaats voor een reusachtig standbeeld van een gehoornde god, die bekend stond als Moloch.

Moloch cultus

Soms stond er voor Moloch een altaar of had hij een holte in zijn buik waar een groot vuur werd gestookt, waar de eerst geborene zonen van Babylon in werden gegooid. Vaak werd Moloch voorzien van metalen handen die roodheet werden gestookt en waarop de baby’s werden gelegd. Het geluid van trommels en tamboerijnen overstemde het geschreeuw van de geofferde kinderen. 

De bewoners van Babylon maakten een “wens lijst” voor Moloch en plaatsten deze met hun baby’s in de armen van Moloch om levend te worden verbrand. Zij geloofden dat bij het offeren van hun baby’s aan deze god op de 25ste december, zij alles zouden ontvangen wat ze maar wensten in het jaar dat zou komen.

Het Moloch ritueel zoals dat plaatsvond in Babel, wordt jaarlijks nagebootst in Californië wanneer de occulte Bohemian Grove daar bijeenkomt. De Bohemian Club is gevestigd in Sonoma County ten noorden van San Francisco dicht bij het gehucht Monte Rio bij de Russische rivier. Eenmaal per jaar komt hier een zeer exclusieve club van Amerika’s belangrijkste politici, bankiers, industriëlen, wetenschappers en mediabaronnen bijeen. De vroegere Amerikaanse president Herbert Hoover noemde de bijeenkomst van de Grove eens De grootste mannenparty op aarde. Onder de leden bevinden zich figuren wiens namen ook steeds bij de diverse verschillende Nieuwe Wereld Orde organisaties opduiken. 

De club telt 2600 mannelijke leden waarvan het overgrote deel https://pics.me.me/bohemian-grove-because-its-perfectly-normal-for-the-worlds-elite-12690194.pngjaarlijks de Grove bezoekt en afhankelijk van hun status gasten mogen uitnodigen. Ieder jaar spoeden ze met genodigden in hun kielzog, naar de Grove. In 1992 was Michaël Gorbatsjov aanwezig. De leden worden over 122 dorpjes verspreid die namen dragen als De Schedelhoofden, De verloren Engelen, Het eilandenrijk van Aves, Het uilennest en de Zon aanbidders. Dorpsleden nodigen elkaar uit voor het vieren van kamppartijen. Ze organiseren commerciële vergaderingen en bespreken politieke kwesties. Onderzoeker en auteur Don Eichelberger omschreef de Grove als een plek waar de slechtste ideeën naar boven kunnen komen. Hier komt de Elite tezamen die achter de schermen aan het werk zijn om Jeruzalem tot het hoofdkwartier te maken van de NWO met hun Beest als god in de Tempel.

Vervolg Babylonische afgodendienst

 

Doordat Semiramis een goddelijke status had meegekregen ontstond de basis van de "Moeder/kind cultus”, waarin de moeder een steeds belangrijker rol ging vervullen. In het Latijn werd het als ‘Mea Domina’ (Madonna)vertaald. De cultus rond haar persoon verspreidde zich vanuit Babylon over de hele wereld. Door de spraakverwarring zijn bij veel volken Nimrod en Semiramis en het kind Ninus/Tammuz bekend onder verschillende benamingen. In elke cultus valt op dat zij als moeder meer eer ontvangt dan de goddelijke zoon en zijn vader. Bijzonder is wel dat het verhaal van de onbevlekte geboorte bij allemaal gelijk is. De beeltenis van de koningin des hemels met de baby in haar armen was overal hetzelfde. Semiramis wordt onder meer gekarakteriseerd als Koningin des hemels, Moedergodin, en Grote Moeder.

 

Het werd de mysteriegodsdienst van Phoenicië, en door de Phoeniciërs werd het naar de einden der aarde gebracht. In Egypte was het Isis met zoon Horus; Thea en Zeus (Kreta); Cybele en Deoius (Klein-Azië); Divaki en Krishna en Isi en haar zoon Iswara (India); (dat is vandaag nog zo) , Venus en Cupido in Italië. In het oude Rome stonden zij bekend als Fortuna en Jupiter, Aphrodite en Eros in Griekenland alsook Irene de godin van de vrede met de kleine Plutus in haar armen. In China tenslotte kende men haar als Shing Moo, de heilige moeder, afgebeeld met een kind in haar armen en een stralenkrans rond haar hoofd.

 

Binnen 1000 jaar was de Babylonische afgodendienst een wereldgodsdienst geworden. Oude geschriften, beelden, tekeningen en afgodenbeelden laten één en dezelfde vrouw zien, Semiramis. De Rooms-katholieke missionarissen waren verbaasd te ontdekken dat zelfs in Zuid-Amerika, Tibet, China en Japan een tegenhanger van de Madonna en haar kind, toegewijd werd aanbeden alsof ze in Rome zelf waren. Zij dachten dat andere zendelingen hen voor waren geweest. Semiramis stond in het vaandel van alle Assyrische vorsten, en werd tevens het favoriete object van aanbidding en geleidelijk aan tot "moeder der goden" en "Koningin des Hemels." In deze rollen stond zij onder meer bekend als Artemis, Astharoth, Asjtarte (Isjtar), de hemelse Afrodite of Venus, en de Egyptische Isis. Zo werd zij de heilige moeder, de grote hemelse beschermvrouwe, de bron van voorspoed voor allen die onder Nimrods banier leefden.

 

Semiramis heeft als vrouw van Nimrod een grote invloed gehad op de mythologie en daarmee op de godsdiensten wereldwijd. Zij staat bekend als de stichtster van de Babylonische mysteriën en als eerste hogepriesteres van het afgodendom. Het is verbazingwekkend wat de oude godsdienst van Babel aan cultus vertoonde. Verschillende gebruiken zijn vandaag terug te vinden in de verschillende godsdiensten. De Rooms katholieke Kerk (en later de Grieks-orthodoxe kerken) bevatten vele elementen uit de Babylonische afgoderij.

 

De Moederverering, bidden met een kralenketting; het branden van kaarsen; monniken en nonnensysteem en priesterklassen. Zo werd Babel de bron van de afgoderij en de moeder van elk heidens systeem in de wereld. Ook de islam maakt daar onderdeel van uit. De mysteriegodsdienst die in Babel haar oorsprong vond verspreidde zich in verschillende vormen over de aarde en zal binnen afzienbare tijd tot volledige ontplooiing komen in het Babylon van de eindtijd.

 

Toen de stad en de tempels in Babel werden verwoest, vluchtte de hogepriester met een groep ingewijden met beelden en al naar Pergamum, waar het symbool van de slang werd opgericht als het beeld van de verborgen wijsheid. Daarvandaan staken ze later de zee over en emigreerden naar Italië waar zij zich vestigden op de Etruskische vlakte. Daar werd de oude cultus gepropageerd onder de naam van de Etruskische Mysteriën en tenslotte werd Rome het hoofdkwartier van de Babylonische afgodendienst. De voornaamste priesters droegen mijters in de vorm van een vissenkop ter ere van Oannes, de visgod. De mijter is volkomen onbekend in Gods Woord. Jezus/Yeshua, en zijn apostelen hebben nooit een mijter gedragen en ook Aäron en de hogepriesters niet.

 

Via de Etrusken van Lydia kwam de Babylonische afgodendienst het Romeinse Rijk binnen waar het vervolgens grote invloed uitoefende op de religieuze ontwikkeling aldaar. Hier ontwikkelde zich ook de Babylonische "Priester-Orde" een stelsel dat beweert de hoogste wijsheid en de meest goddelijke geheimen te bezitten. Aan het hoofd van deze priester beweging stond een hogepriester genaamd "Pontifex Maximus", wiens woord wet was. Toen de voornaamste priester zich in Rome had gevestigd nam hij deze titel aan en werd deze op zijn mijter afgedrukt. Hij droeg aan zijn hand een ring ter verering van de visgod Oannes. Toen Julius Caesar staatshoofd was geworden, werd hij gekozen tot Pontifex Maximus. In eerste instantie vervulde hij die functie bij de Etruskische Orde maar vanaf 63 v.Chr., werd hij tot Opperste Pontifex van de Babylonische Orde benoemd. Zo werd Caesar de eerste Romeinse keizer, hoofd van het Babylonische priesterschap en verenigde satan, Babel en Rome in één religieus systeem. Alexander Hislop schrijft in zijn bekende boek “The Two Babylons” uitvoerig dat de Rooms katholieke godsdienst in bijzonder veel opzichten teruggaat tot de Babylonische godsdienst.

De kerk van Rome bezit alle kenmerken van de Babylonische afgodendienst. Net zoals het Romeinse rijk, in de voorstelling van het beest, gekenmerkt wordt door de eigenschappen van voorgaande wereldrijken, zo zal ook de kerk van Rome in de eindtijd zich kenmerken door de Babylonische afgodendienst. De oude Babylonische afgodendienst is volledig hersteld en floreert als nooit tevoren.

De titel Pontifex Maximus werd van toen af aan gedragen door alle Romeinse keizers tot aan Constantijn de Grote, die tegelijkertijd hoofd van de kerk en hogepriester van de heidenen was! De titel werd later overgedragen op de bisschoppen van Rome en wordt tot op heden gedragen door de paus, die aldus verklaard dus niet de opvolger is van de visser-apostel Petrus, maar de directe opvolger van de hogepriester van de Babylonische mysteriën, en de dienaar van de vis-god Dagon.

In 376 n.Chr., weigerde keizer Gratianus deze rol. Zijn opvolger werd Damasus, de bisschop van de Kerk van Rome. Dat duurde twee jaar en toen ging de functie over naar de leider van de hele Roomse-kerk en werd deze hoofd van de Babylonische orde. De titel werd later overgedragen op de bisschoppen van Rome en wordt thans gedragen door ‘paus’ Jezuïet Franciscus. Naast de Rooms-katholieke kerken zijn de protestantse kerken ontstaan, die echter over het algemeen uit haar zijn voortgekomen en daardoor ook nog tal van Babylonische elementen hebben, waarvan niets in de Bijbel terug te vinden is.

Niet alleen de mijters van Babylon werden populair in Rome, maar het gehele religieuze systeem zo schrijft Ralph Woodrow in Babylon Mystery Religion. Deskundigen hebben vastgesteld dat nagenoeg alle op aarde voorkomende godsdiensten zijn afgeleid van de in Babel begonnen afgodendienst. Zo blijkt het Hindoeïsme te zijn voortgekomen uit het oorspronkelijke Babylonische Pantheïsme. Het Boeddhisme op haar beurt is weer ontstaan uit het Hindoeïsme. Zo zijn alle religies, behalve het Judaïsme ontstaan in het oude Babel.

Al spoedig begonnen de Babylonische riten zich in de Roomse-kerk te manifesteren en werd de verering van heiligen, engelen, beelden, relikwieën, heilig water, en de verering van de Maagd Maria ingesteld. Dat gebeurde in 381 n. Chr. Vanaf die tijd speelt de Babylonische "Moeder/kind" cultus een overheersende rol in de kerk van Rome. Vanaf het begin werd er gebruik gemaakt van de term "Moeder Gods", moeder van allen, vervangster van Eva. Al deze titels zijn echter nergens in de Bijbel terug te vinden. Desondanks werd Maria de "Koningin des hemels", hoger dan alle heiligen. Slechts God is meer dan zij! In 1954 herhaalde paus Pius XII nog eens dat Maria officieel tot "Koningin des hemels" was benoemd. Maar op basis van de uitspraak van Jezus/Yeshua: ‘Ik ben de weg de waarheid en het leven; niemand komt tot de vader dan door mij’(Johannes 14:6), werd er geen andere middelaar (ster) getolereerd.

Franklin ter Horst