Turkije-Togarma

Door: Franklin ter Horst (Aangemaakt: april 2002) (Bijgewerkt: 22 december 2011)

De ‘vriendschappelijke relatie’ tussen Israël en Turkije komt steeds meer onder druk te staan. De huidige Turkse premier Recep Tayyip Erdogan trekt regelmatig fel van leer tegen de Joodse staat. In oktober 2009 zei hij voor het tv-station Al-Arabiya dat de Turkse bevolking de samenwerking met Israël niet meer ziet zitten en dat hij de wil van het volk moet opvolgen. In april 2010 noemde hij tijdens een bezoek in Parijs “Israël de grootste bedreiging voor de vrede in het Midden-Oosten”. Meer dan vijfhonderd jaren lang, vanaf de verdrijving van de Joden uit Spanje in 1492 en de verschrijkkelijke vervolging van nazi Duitsland, konden Joden en Turken het redelijk goed met elkaar vinden. De eerste diplomatieke betrekkingen tussen Turkije en Israël gaan terug op het jaar 1958 toen er geheim gehouden besprekingen plaatsvonden tussen David Ben-Goerion en Adnan Menderes, die tot 1960 in Turkije regeerde. Zij tekenden toen een lange tijd geheim gehouden defensief verdrag. In 1992 besloten beide landen tot een uitwisseling van ambassadeurs. De situatie is inmiddels drastisch veranderd en lijken de Turken de warme banden vanwege andere belangen, te willen beëindigen.

De Nationale Veiligheids Raad van Turkije heeft Israël al bestempeld als een grote bedreiging. Turkije vormt nu definitief onderdeel van het anti-Israëlische en anti-Westerse blok van de radicaal islamitische landen Iran en Syrië, de Palestijnen en de terreurgroepering Hezbollah in Libanon. Erdogan droomt van een islamitische wereldmacht. Volgens hem heeft de regio het “vermogen om de hele wereld te vormen.” Hij looft met regelmaat de hechte vriendschap tussen Turken en Arabieren die volgens hem al ruim 1000 jaar zou bestaan. Dat een groot deel van de Arabische wereld door de Ottomanen werd veroverd en zelfs de voor moslims heilige steden Mekka en Medina, zover reikt de kennis van Erdogan blijkbaar niet. En ook niet wat betreft de 400 jaar lange bezetting door de Turken van het Heilige Land van 1517 tot 1918. Het waren de Britten die onder bevel van Edmund Allenby tijdens de Slag van Megiddo, eind september 1918 het Ottomaans/Turkse leger versloeg dat onder leiding stond van Mustafa Kemal Pasha- later bekend als Atatürk, de stichter van het moderne Turkije. Op hun beurt zouden de Britten vervolgens het Heilige Land 30 jaar lang bezet houden.

De Turken beschuldigen Israël ervan een wapenwedloop in het Midden Oosten te ontketenen en stelt dat het Midden Oosten kernwapenvrij moet zijn. In de regio beschikken alleen Pakistan en India officieel over kernwapens; Israël heeft het bezit nooit toegegeven, maar algemeen wordt gedacht dat de Joodse staat zo'n 200 à 400 nucleaire wapens heeft.Overigens staat ook Griekenland al jaren in het Turkse 'Rode Boek' als vijandig land te boek.

De Turkse Nationale Veiligheidsraad ziet Israël zelfs als een groot gevaar voor het land en de acties van Israël in het Midden-Oosten als een bedreiging voor Turkije. Tegelijkertijd heeft de Raad besloten Syrië, Bulgarije, Georgië en Armenië te verwijderen uit de lijst van landen die een bedreiging vormen voor Turkije. Iran, dat vroeger een grote bedreiging voor Ankara was werd ook geschrapt van de lijst van landen.

Turkije kiest steeds meer voor een goede verstandhouding met diverse Arabische dictaturen en de verschillende Palestijnse terreurgroepen. Zo mag de Iraanse demagoog Mahmoed Ahmadinejad zich in een toenemende belangstelling van de Turken verheugen en groeien de economische banden tussen Turkije en het dictatoriale bewind van Bashar al-Assad in Syrië. Recip Erdogan leidde eind 2009 een delegatie van 10 kabinetsleden voor een bezoek aan Damascus waar hij maar liefst 47 nieuwe verdragen met het Syrische bewind ondertekende. De verdragen beperken zich niet alleen tot economische zaken. Ook is de Turkse regering één van de meest uitgesproken voorstanders van Irans nucleaire programma. Dat betekend dat Turkije niet langer te vertrouwen is. Erdogan noemt de Iraanse leider Ahmadinejad zelfs ‘zijn vriend’ en de relatie tussen beide landen ‘zeer goed’. Begin december 2009 dreigde hij Israël met ‘ernstige consequenties’ niet over Turkije te vliegen wanneer de Joodse staat mocht besluiten tot een aanval op Iran. ‘Ankara zal niet neutraal blijven of zonder gebruik van wapens toekijken’ aldus Erdogan.

Tijdens een bezoek aan Libanon eind novemner 2010, trok Erdogan weer fel van leer tegen Israël en beloofde Libanon te zullen steunen bij een eventuele aanval van de Joodse staat op Libanees grondgebied. Hij werd als een held in Libanon ontvangen en zei de inwoners van Libanon als broeders van de Turken te beschouwen.

Turkije was de eerste aan het Westen gelieerde staat en Navo-lidstaat om de Syrische dictator Assad te ontvangen bij een staatsbezoek nadat Assad’s regiem er van werd beschuldigd achter de moord in 2005 op de voormalige Libanese premier Rafik Hariri te zitten. In 2006 koos Turkije de kant van Hezbollah in zijn oorlog tegen Israël en stond het Iran toe om wapens via Turkije door te sluizen naar deze Libanese terreurbeweging. Daarnaast verleend het regiem van Recep Tayyip Erdogan, openlijke steun aan de Palestijnse terreurbeweging Hamas en was het één van de eerste landen om Hamas te feliciteren na de overwinning van deze groep in de Palestijnse parlementsverkiezingen in januari 2006.

De Turkse media en televisie volgen ook steeds meer het voorbeeld van de Arabische tv-zenders waar de anti-Israëlische propaganda aan de orde van de dag is. In oktober 2009 zond de Turkse televisie een serie uit waarin Israëlische militairen worden neergezet als kindermoordenaars. In de serie worden Palestijnse kinderen die stenen gooien gedood en een glimlachend meisje in haar borst geschoten. Leden van het PA/PLO regiem worden voor een vuurpeloton geleid. Bij een checkpoint staat een Arabische vrouw die moet bevallen van een kind waarna het kind door een Israëlische militair wordt gedood. Israëli’s worden neergezet als de slechteriken en de moordende Palestijnen als de good guys.

Het Iraanse nieuwsagentschap "Mehr" meldde recent dat de huidige houding van Turkije t.a.v. Israël, de rest van de islamitische landen in de wereld met grote tevredenheid stemt. Israël heeft jarenlang gewerkt aan een nauwe samenwerking met Turkije op politiek, economisch en militair gebied. De banden waren zelfs zo hecht dat er sprake was van een soort bondgenootschap. Maar sinds Erdogan aan de macht is staat de ’vriendschap’ steeds meer onder druk. Hij beschuldigde Israël al eens van "staatsterrorisme " naar aanleiding van eerdere operaties van het Israëlische leger in de Gazastrook en de liquidatie van de twee Hamasterroristen sjeik Yassin en Rantisi in april 2004. Erdogan reageerde op de liquidatie van de twee alsof Israël een paar heiligen had omgebracht terwijl het hier ging om terroristen van de allerergste soort.

Erdogan en Ahmadinejad, leiders van landen die zich zullen voegen bij de legers van Gog.

Reeds in april 2002 liet de voormalige Turkse leider Bulent Ecevit, zich ook al in krachtige afkeurende termen uit over Israël’s optreden tegen het PA/PLO terreurregiem. Hij beschuldigde Israël ervan zowel Jasser Arafat als de ‘Palestijnse gebieden’ stap voor stap te willen vernietigen. "Israël is voor het oog van de wereld bezig met het plegen van genocide" zo sprak hij. En dan zijn er nog de uitspraken voor de Turkse televisie van de voormalige premier, professor Necmettin Erbakan. Deze beweerde dat Joden bacteriën zijn en het jodendom een ziekte die dringend gestopt moet worden. Meneer oogstte een denderend applaus. Volgens Erbakan worden tweehonderd landen, met verschillende rassen, godsdiensten en volkeren, al driehonderd jaar beheerst door een en dezelfde heerser: het racistische en imperialistische zionisme. Zolang we geen remedie vinden zullen we deze ziekte niet kunnen vernietigen. Erbakan beweert dat het de zionisten waren die de kruisvaarders mobiliseerden. En zo deed meneer nog een hele serie andere krankzinnige uitspraken. Hoezo vriendschappelijke relaties? http://www.xs4all.nl/~afa/comite/artikel/antisemitisme/artikel118.html

In januari 2009 veroordeelde Erdogan de Israëlische aanvallen op de terreurbeweging Hamas in harde bewoordingen. Hij eiste dat Israël uit de Verenigde Naties zou worden gezet en zei dat: “Allah degene die de rechten van onschuldigen schendt, zal straffen.’ Ook had hij het over ‘acties die zullen leiden tot Israëls vernietiging.’ Op donderdag 29 januari liep hij kwaad weg tijdens het World Economic Forum in de Zwitserse plaats Davos na een confrontatie met de Israëlische president Simon Peres. Tijdens een discussie over Israëls optreden in Gaza tegen de terreurbeweging Hamas, zei Erdogan tegen Peres: “U vermoordt mensen.” Amr Mousa, de leider van de Arabische Liga en VN baas Ban ki Moon knikten instemmend. Simon Peres reageerde met de vraag wat Erdogan zou doen als er iedere nacht 10 tot 100 raketten op Istanboel zouden neerdalen. Peres kreeg daarbij de nodige bijval van de overige aanwezige wereldleiders. Toen de Turkse leider reageerde op de vraag van Peres, werd hij al na een minuut afgekapt door de gespreksleider die zei dat het diner begon. Erdogan raapte zijn papieren bij elkaar en beende rood van woede de zaal uit.Bij zijn terugkeer in Istanboel werd hij op het vliegveld van Istanboel door duizenden aanhangers verwelkomd zwaaiend met Turkse en Palestijnse vlaggen. Ze schreeuwden anti-Israëlische leuzen en scandeerden ‘Turkije is trots op u’ en op spandoeken stond ‘Leve de veroveraar van Davos’. Sinds 2005 is Hitlers Mein Kampf een bestseller in de Turkse boekhandels.Later beschuldigde Israëls minister van Buitendse Zaken Lieberman ervan Gaza met een kernbom plat te willen gooien.

Israëls president Peres luistert duidelijk geërgerd naar de beschuldigingen van de Turkse leider Erdogan.

Tijdens een interview met CNN’s verslaggever Fareed Zakaria op 25 september 2011 zei Erdokan: “Ik zou graag betrouwbare statistieken willen zien over hoeveel Israëliërs zijn omgekomen door de bommen die door Palestijnen werden geworpen of met de raketten die door hen werden gelanceerd?… wij weten dat honderdduizenden Palestijnen zijn gedood… noch Turkije noch de Moslims in het gebied hebben ooit dergelijke wreedheden begaan jegens Israël… Israël is onnoembaar wreed jegens onschuldige Palestijnen, zich verschuilend achter de Holocaust en zoekend naar een slachtofferrol… Iedereen weet waar Israël voor staat“. Betrouwbare statistieken over het aantal door PLO-terroristen vermoorde Israëliërs zijn ruimschoots voorhanden er zeer goed gedocumenteerd. Statistieken over honderdduizenden door Israël gedode (Palestijnen) bestaan niet want Israël heeft dit soort moordpartijen nooit gepleegd!

Erdogan beschuldigd Israël van ‘het vermoorden van mensen’ maar wat in het zuidoosten van Turkije tegen de Koerdische bevolking gebeurt, is niet alleen een heldhaftige strijd ten bate van het vaderland. Hier organiseert Erdogan systematische klopjachten op de Koerden die door het bewind in Ankara als 3^e rangsburgers worden behandeld en een eigen land-Koerdistan- ontzegd worden. Over wat daar gebeurt gaat de beerput langzaam open. Wat in het zuidoosten van het land tegen de Koerdische bevolking wordt ondernomen, is dikwijls meer dan verschrikkelijk. Zo is de Turkse kolonel Cemal Temizöz gearresteerd in verband met de moord op een onbekend aantal Koerden. De Koerden werden in de jaren negentig in ‘dodenputten’ gegooid en met zuur overgoten. In die putten zijn menselijke resten gevonden van mogelijk grote aantallen Koerden. Opstanden van de Koerden worden door de Turken met harde hand de kop in gedrukt.

Erdogan heeft gezworen dat ‘Koerdische rebellen die een eigen staat Koerdistan willen, te zullen verdrinken in hun eigen bloed’. Voor dat doel laat hij Turkse militairen Turkse militairen vermoorden om vervolgens de Koerden de schuld te geven en hele dorpen van de Koerden met de grond gelijk te maken. Tijdens de afgelopen decennia hebben Turkse veiligheidstroepen naar schatting 40.000 leden van de Koedrische minderheid om het leven gebracht en meer dan drieduizend dorpen van de kaart geveegd. Deze Erdogan beschuldigd Israël van “disproportioneel geweld” tegen de Palestijnse terreurbeweging Hamas. Er is geen enkele aandacht van de wereldleiders noch van de Verenigde Naties voor deze massamoord op de Koerden. Ook kunnen de Koerden niet rekenen op de sympathie en steun van de wereld bij hun streven naar een onafhankelijke Koerdische staat. Dit terwijl de 25 miljoen Koerden een van de oudste volken ter wereld zijn en stelselmatig worden onderdrukt in drie van de vier landen waar zij zich al 4000 jaar ophouden.

Koerdistan

Zo’n 1500 Koerdische leiders (inclusief de burgemeesters van enkele honderden Koerdische meerderheid steden) zijn opgepakt door de Turkse overheid.

Terwijl op zondag 15 mei 2011 de hele wereld zich bezig hield met de Palestijnse Nakba, het verhaal over de Palestijnse ‘vluchtelingen’ de grootste zwendel aller tijden, en de door Syrie en de Libanese terreurbeweging Hezbollah georganiseerde provocaties en infiltraties bij Israel’s noordgrens, werden in het grensgebied in Turks Koerdistan 12 Koerden gedood door het Turkse leger. Dat gebeurde toen zij probeerden Turkije binnen te komen vanuit Irak. Terwijl de ene mythe na de andere over de Palestijnse Nakba wordt geproduceerd, vond de echte Nakba plaats in Koerdistan. Dat was in de jaren twintig van de vorige eeuw, toen de Koerden op eenzelfde wijze werden bedrogen door de geallieerden als de Joden in het door de Volkerenbond aan hen toegezegde land.

Het Duitse blad Der Spiegel kwam op 12 augustus 2010 met het bericht dat in september 2009 acht Koerdische strijders door het Turkse leger met chemische wapens zijn gedood. De regering Erdogan reageerde furieus en probeerde de beschuldigingen van oorlogsmisdaden af te doen als ‘PKK propaganda’. “De premier is niet geïnteresseerd in schendingen van de mensenrechten,” zegt Akin Birdal, een Turks parlementslid. Bewoners van dorpen in Anatolië, het grote schiereiland waar Turkije op ligt, spreken reeds jaren over mysterieuze sterfgevallen en vreemd uitziende lichamen. Op basis van hun getuigenissen hebben mensenrechtenorganisaties het Turkse leger al eerder beschuldigd van het inzetten van chemische wapens naar analogie van Saddam Hussein, die in 1988 gifgas gebruikte tijdens een aanval op Halabja. Dat resulteerde toen in de dood van 5000 Koerden.

De beschuldigingen richting Turkije konden tot dusver moeilijk worden onderbouwd. Het Turkse leger nam de lichamen steeds mee ter autopsie en de resultaten ervan werden geheim gehouden. Turkse mensenrechtenorganisaties overhandigden echter in mei 2010 aan een delegatie van Duitse politici 31 foto’s van acht Koerden die op 8 september 2009 om het leven kwamen. Het zijn foto’s van de gruwelijk verminkte lichamen van zes mannen en twee vrouwen tussen de 19 en 33 jaar. Het is moeilijk om de gruwel op de foto’s – de verbrande, verminkte en verschroeide lichaamsdelen – te overtreffen. De slachtoffers zijn nauwelijks nog herkenbaar als menselijke wezens zegt Penteker Gisela, een Turkije-expert. Op deze bewuste 8^ste september kreeg het Turkse leger een melding dat PKK-strijders in Cukurca een Turkse soldaat hadden gedood. Het Turkse leger startte onmiddellijk een enorme klopjacht, waarbij tientallen helikopters werden ingezet. De Koerdische PKK heeft naar eigen zeggen zo’n 7000 gewapende strijders in deze regio en Cukurca is sinds dertig jaar het toneel van een verbitterde strijd tussen de PKK en het Turkse leger. Acht PKK-strijders hadden een schuilplaats gevonden in een grot in dit bergachtige gebied. Vanuit helikopters werd er op de grot gevuurd. Na korte tijd haalden Turkse soldaten de acht lichamen uit de grot. Die werden vervolgens in gele plastic zakken meegenomen.

Op aandringen van Turkije plaatste de EU de PKK in 2002 op de lijst van terreurorganisaties. De Europese Advocaten voor Democratie en Mensenrechten organisatie (ELDH) verzocht de EU echter om dit ongedaan te maken, omdat er meer dan voldoende bewijs is dat de Koerden politiek en cultureel door de Turken worden onderdrukt, uit hun dorpen worden gezet, worden gemarteld en vermoord. Tevens wordt in dit artikel bewust de term 'verzetsbeweging' gebruikt, omdat de Turken op hypocriete wijze al jaren de Palestijnse terreurbeweging Hamas eveneens als 'verzetsgroep' betitelen. Als Hamasstrijders geen terroristen zijn, dan Koerdische strijders zeker niet!

Inmiddels is het Witte Huis druk doende Turkije te helpen met het bestrijden van de PKK. Washington noemt de PKK de gemeenschappelijke vijand van Turkije en de VS. Daarom steunt Washington de stappen van de Turkse regering om een eind te maken aan de “terroristische aanvallen van de PKK”. Dat doen ze de door de Amerikaanse Predator drones verzamelde inlichtingen aan het Turkse leger door te geven zodat luchtaanvallen op de Koerden effectiever worden.

Koerdische strijders van de verzetsbeweging* PKK (inzet: vlag Koerdistan sinds 2005

De Koerden hebben hun eigen taal en cultuur en streven al jaren naar een eigen Koerdische staat. Tientallen jaren lang mochten de Koerden in Turkije niet hun eigen taal spreken. De ca 30 miljoen Koerden wonen niet alleen in Turkije, maar ook in Syrië, Iran en Irak waar ze gedeeltelijke autonomie bezitten. De voormalige Iraakse dictator Saddam Hoessein liet van 15 tot 19 maart 1988, de Koerdische stad Halabja met gifgassen bombarderen waarbij 5000 mensen op een afgrijselijke manier om het leven kwamen.

Een onder Iraakse Koerden gehouden opiniepeiling wees uit dat maar liefst 87.5 procent van de ondervraagden Israël een warm hart toedragen en voor het aanknopen zijn van nauwere betrekkingen met de Joodse staat.In Koerdistan treft men steeds meer Israëlische toeristen en ook zakenmensen aan. De laatste jaren heeft Israël vooral op medisch en humanitair gebied in Koerdistan geholpen. Zo worden er regelmatig Koerdische kinderen met hartproblemen in Israëlische ziekenhuizen behandeld. Er is al langere tijd sprake van dat een groot deel van de Koerden Joods of tenminste van Joodse afkomst is.

De Turken kennen een eeuwenoude geschiedenis van bezetting, onderdrukking en genocide van vele volkeren en naties. Zo hield Turkije ook het Heilige land 400 jaar lang bezet, inclusief wat nu Gaza genoemd wordt. Wat bovendien zelden in de openbaarheid komt is dat Turkije het noordelijk deel van Cyprus, delen van Georgië en van Armenië bezet houdt waaronder de berg Ararat. In 1974 vielen ze het noorden van Cyprus binnen, dat tot op de dag van vandaag bezet wordt.

De berg Ararat, waarop volgens de overlevering de Ark van Noach gestrand zou zijn.

De Turkse opperrechter Emina Ulker Tarhan heeft recent haar functie neergelegd om tegen de huidige regering in Ankara te kunnen strijden. Ze maakt zich namelijk grote zorgen over de koers die Turkije onder premier Tayyip Erdogan is ingeslagen. 'De Turkse regering gedraagt zich als een bende,' aldus Tarhan, die stelt dat Erdogan de democratie wil verpletteren, de absolute macht wil verkrijgen en de nieuwe sultan van het Midden Oosten wil worden - kortom: hij wil Turkije aan het hoofd van het islamitische Kalifaat plaatsen. Verder beschuldigt zij Erdogans islamitische AKP partij van ondemocratisch gedrag en onderdrukkende tactieken om de absolute macht te verkrijgen. 'We hebben politieke moordaanslagen gehad die nog steeds niet zijn opgelost. Zo'n 60 journalisten zitten in de gevangenis om wat ze schreven.' Tarhan voegde er aan toe dat alle Turkse nationale instellingen onder grote druk staan van de Erdogans AKP partij. 'Om het door hun gewenste regime te creëren proberen ze het gerechtelijke systeem over te nemen. Erdogan gedraagt zich als een tiran.'

Volgens Tarhan worden de belangrijkste mensenrechten door Erdogan ondermijnd. 'De regering misbruikt zaken zoals religieuze en etnische identiteit om de polarisering in de samenleving te vergroten. Corruptiezaken betreffende illegale fondsen voor de heersende partij worden niet onderzocht. Burgerlijke organisaties die tegen de regering zijn worden afgeschilderd als opportunistische, zinloze instellingen.' 'Iedere dag raken we verder verwijderd van het democratische gedachtegoed en van de geest van de wet,' zei de voormalige opperrechter. 'De regering gedraagt zich als een georganiseerde bende.' Vooral voor premier Erdogan, die zichzelf heeft opgeworpen als een virulente anti-Israël criticus, heeft Tarhan geen goed woord over. 'Erdogan is geen premier van een democratisch land. Hij wil de sultan van het Midden Oosten zijn. Een generaal die weigerde voor hem op te staan om hem te eren werd in de gevangenis gegooid. Alle tirannen lijken op elkaar, en allen zullen hetzelfde lot ondergaan.' Bijzonder is de betekenis van de naam van de Turkse president Abdullah Gul: 'slaaf van Allah het Beest'.

Sinds het aantreden van Erdogan zijn talloze Turkse journalisten gearresteerd en in de gevangenis gegooid. Eén derde van de media is al op- en omgekocht door het regime en het grootste deel van de rest van de media geïntimideerd. Militaire officieren, professoren, vakbondsleiders, activisten en vreedzame critici van allerlei pluimage worden vanwege verzonnen aanklachten gevangen genomen en maanden of jaren vastgezet. De wachttijd op een proces is inmiddels opgelopen tot drie jaar. In Erdogans Turkije zitten mensen zonder dat er er ook maar een greintje bewijs is dat ze de wet hebben overtreden drie jaar gevangen voordat hun zaak behandeld wordt.Een gerespecteerde onderzoeksjournalist werd gearresteerd en beschuldigd van terrorisme. Zijn misdaad? Een kritisch boek schrijven over Fathi Gulen, de belangrijkste Turkse islamitische geestelijke. Omdat Gulen de Turkse politie controleert werden alle kopieën van het manuscript van de journalist in beslag genomen en verbrand.

Veel Turken voelen dat ze in de gaten worden gehouden, afgeluisterd en bespioneerd. Een Turkse professor: ‘Er hangt een sfeer van angst waarin mensen bang zijn om publiekelijk, door de telefoon en zelfs achter gesloten deuren nog iets over de regering of de beweging van Gulen te zeggen. Je weet immers maar nooit of je woorden in de toekomst tegen je gebruikt zullen worden.Vier prominente parlementariërs van de Turkse nationalistische MH Partij werden gedwongen hun kandidatuur voor de verkiezingen in te trekken nadat er op een mysterieuze website filmpjes en geluidsopnamen werden gepubliceerd van hun betrokkenheid bij ongeoorloofde seksuele activiteiten. De regering Erdogan gebruikt de inlichtingendiensten om alle tegenstanders van het regime systematisch uit de weg te ruimen.

Turkije heeft een leger van 500.000 soldaten en is daarmee groter dan de legers van Frankrijk, Groot Brittannië en Duitsland samen. Dit leger moet volgens de plannen van het moslimbewind van Erdogan twee keer zo groot worden, dus een miljoen soldaten gaan tellen. Uit een opiniepeiling blijkt dat 80% van de Turken achter dit plan staat. Erdogan laat er geen twijfel over bestaan dat hij van plan is een nieuw Ottomaans Rijk te willen stichten.

Wat bovendien zelden in de openbaarheid komt is dat Turkije het noordelijk deel van Cyprus, delen van Georgië en van Armenië bezet houdt waaronder de berg Ararat.In Europa heerst een politiek van wegkijken met betrekking tot dit soort zaken. Tijdens de OVSE conferentie in Dubrovnik in Kroatië van 7 t/m 10 oktober 2011 waarschuwde de Nederlandse parlementariër en Midden-Oosten deskundige Wim Kortenoeven in een rede voor de nieuwe agressieve politiek van de Turkse premier Erdogan in het Midden-Oosten. Kortenoeven beschreef de situatie, die is ontstaan door de Turkse politiek ten opzichte van Cyprus en Israël en de crisis in de Arabische wereld, op een reële wijze  maar stuitte op een muur van verzet. Kortenoeven verklaarde later in een e-mail aan Missing Peace dat zijn eigen delegatiegenoten van het CDA (Corus en Ferrier) hem keihard waren afgevallen. Er werd zelfs een speciale verklaring tegen hem uitgesproken.De leden van de Nederlandse delegatie  applaudisseerden zelfs voor de Turkse delegatie toen die in een weerwoord Israel impliciet van oorlogsmisdaden beschuldigde.Het incident dat tot een groot artikel in The Jerusalem Post leidde werd echter door de Nederlandse media geheel genegeerd.

Genocide Turken op Armeense christenen

Wat betreft de genocide van de Turken op de overwegend orthodox Armeense christenen, wordt het ontkennen van de historische waarheid veelvuldig gehanteerd. De slachting op de Armeense christenen vond plaats ten tijde van het regiem van de Jonge Turken in 1915 tot 1918. Volgens een in januari 2009 gepubliceerd officieel document van het voormalige ministerie van Binnenlandse Zaken van het Ottomaanse Rijk, de voorloper van het huidige Turkije, blijken er in deze jaren maar liefst 972.000 Armeniërs 'verdwenen' te zijn uit de bevolkingsregisters. Met name in de jaren 1909, 1915 en 1920 zijn talloze Armeniërs door de Turken in naam van hun god Allah vermoord. Het sparen van levens van deze ‘ongelovige Armeense afgodendienaars’ zoals ze werden genoemd, werd gezien als in strijd met de regels van de jihad en daarom werden ze gewetensvol op barbaarse wijze omgebracht. In de grote Turkse steden vielen meer dan 150.000 Armeense slachtoffers.

De schattingen van het aantal slachtoffers lopen uiteen van enkele honderdduizenden tot meer dan een miljoen. Grote aantallen kinderen werden door Turken en Koerden tegen muren doodgeslagen, kleine meisjes verkracht en in tweeën gehakt. Kinderen werden bij de haren opgetild en met één zwaardslag doormidden geslagen. Zuigelingen werden in de lucht gegooid en op een banjonet opgevangen en zwangere vrouwen werden met zwaarden van buik tot keel opengereten. Daarnaast vond er een enorm aantal openbare verkrachtingen plaats op vaak piepjonge meisjes, al of niet door moord gevolgd. De Armeense gemeenschappen bestaan al een paar duizend jaar en sinds koning Tiridates II (261-317) het christendom als staatsgodsdienst heeft ingevoerd, is het christendom door de eeuwen steeds meer verweven geraakt met het Armeense volksbestaan. Armenië maakte sinds 1454 deel uit van het Ottomaanse rijk. Ook in 1893 en 1895 werden al vele tienduizenden Armeniërs door de Ottomanen vermoord. Turkije ontkent deze genocidale schandvlek formeel en doet er alles aan om de erkenning ervan tegen te houden.

Deportatie Armeniërs

Zelfs het vragen naar wat er destijds met de Ottomaanse Armeniërs is gebeurd, doet het publiek in Turkije onmiddellijk in woede ontsteken. Maar sinds de publicatie van het officiële document in een boek, in januari 2009, hebben kranten er slechts sporadisch melding van gemaakt, en wordt het onderwerp op de Turkse TV totaal genegeerd. 'Ze zeggen er helemaal niets over,' aldus Murat Bardakci, de Turkse auteur van het boek, die tevens columnist is. Volgens Bardakci kan dit zwijgen maar één ding betekenen: 'De getallen zijn te hoog voor de gewone mensen. Misschien zijn de mensen nog niet klaar om er over te praten.’ Turkije heeft, a la de Sovjet Unie, dit soort schaamtevolle episodes uit haar geschiedenis zorgvuldig gecensureerd, en weggehouden uit bijvoorbeeld schoolboeken. Ook de Turkse media hullen zich in kompleet stilzwijgen. Als de genocide tóch ter sprake komt, wordt deze op een agressieve manier ontkend. In de afgelopen 10 jaar zijn er echter voor het eerst vragen gekomen vanuit de Turkse maatschappij over de officiële versie van de Turkse regering. In december 2008 liet een groep intellectuelen een petitie rondgaan, waarin excuus werd aangeboden voor het ontkennen van de slachtingen. Ongeveer 29.000 mensen tekenden deze petitie.

Met zijn boek 'De overgebleven documenten van Talat Pasha' is Bardakci, zonder dit echt te willen, onderdeel van dit proces geworden. Het boek bevat een verzameling documenten en verslagen die ooit in het bezit waren van Mehmed Talat, beter bekent als Talat Pasha, de hoofdarchitect van de Armeense deportaties. De documenten werden door de weduwe van Talat, Hayriye, aan Bardakci gegeven, voordat ze stierf in 1983. Uit deze documenten blijkt dat er vóór 1915, 1.256.000 Armeniërs in het Ottomaanse Rijk leefden. Twee jaar later waren dit er nog maar 284.157. Turkije heeft de cijfers over het aantal doden of gedeporteerden nooit erkend. De Turkse minister van Buitenlandse Zaken, Ali Babacan, waarschuwde de Amerikaanse president Barack Hoessein Obama dat Amerikaanse erkenning van de genocide op de Armeniërs, de relaties met Turkije zouden kunnen doen verslechteren.

Bardacki onderschrijft het regeringsstandpunt dat het instorten van het Ottomaanse Rijk nu eenmaal een bloedige zaak was, en dat er geen sprake was van een 'holocaust' op de Armeniërs. Volgens hem heeft de Turkse regering gelijk door te stellen dat de Armeniërs zich destijds aansloten bij de Russen, die op dat moment oorlog voerden tegen het Ottomaanse Rijk.  'Het was geen nazi-politiek of een 'holocaust',' verklaart hij. 'Het waren duistere tijden. Het was een hele moeilijke beslissing, maar deportatie was het gevolg van een aantal zeer bloedige gebeurtenissen. Het was noodzakelijk voor de regering om de Armeniërs te deporteren.' Deze versie wordt echter door de meeste wetenschappers en historici van de hand gewezen. Zij geloven niet dat slechts een klein aantal Armeense rebellen daadwerkelijk een bedreiging vormden voor het Ottomaanse Rijk, maar wel dat de politiek tegen de Armeniërs vooral voortvloeide uit het feit dat zij geen moslims waren, maar christenen. Volgens Hilmar Kaiser, een historicus en expert op het gebied van de Armeense genocide, vormen de gepubliceerde documenten een sluitend bewijs dat de toenmalige Ottomaanse regering doelbewust de uitroeiing van de Armeniërs nastreefde. 'Plotseling staat er op één pagina de bevestiging van de aantallen,' gaf hij als commentaar. 'Alsof er iemand met een stok op je hoofd slaat. Je kunt dit document op geen enkele andere manier interpreteren. Eén miljoen mensen verdwijnen niet 'zomaar'.

Andere historici zeggen dat het document slechts een nuttige toevoeging is aan wat zij altijd al als de waarheid beschouwden. 'Dit bekrachtigt wat we al wisten,' aldus Donald Bloxham, auteur van 'Het grote genocide-spel: Imperialisme, Nationalisme en de vernietiging van de Ottomaanse Armeniërs.' Volgens sommige analisten van de Turkse maatschappij is de stilte rondom het gepubliceerde bewijs een teken hoe groot het taboe rondom het onderwerp in Turkije nog steeds is. 'Het belang van dit boek is duidelijk, omdat geen enkele krant -behalve Milliyet- er ook maar één regel over geschreven heeft,' schreef Murat Belge, een Turkse academicus, in een column in de liberale krant Taraf. Volgens Bardakci is de mentaliteit in Turkije inmiddels veranderd. 'Ik had dit boek 10 jaar geleden nooit kunnen publiceren. Dan zou ik een verrader genoemd zijn.' Hij voegt er aan toe dat hij doelbewust heeft gewacht tot het moment dat hij voelde dat de Turkse maatschappij er klaar voor zou zijn. Volgens hem is het feit dát het boek gepubliceerd is, bewijs dat de democratie in Turkije langzaam volwassen begint te worden. http://xandernieuws.punt.nl/?id=508142&r=1&tbl_archief=& http://www.armeniapedia.org/index.php?title=Armenian_Genocide http://www.iht.com/articles/2009/03/09/europe/turkey.php?page=1 Ook het internet biedt een scala aan informatie over deze gebeurtenis.

De geschiedenis maakt duidelijk dat de Turken ook nog andere massaslachtingen op christenen op hun geweten hebben. In 1922 vermoorden ze onder leiding van Mustafa Kemal Ataturk in Smyrna, het huidige Izmir, 300.000 christenen in nauwelijks een paar weken tijd.

Mustafa Kemal Ataturk, bijgenaamd Vader der Turken, was als bevelhebber verantwoordelijk voor de massaslachting onder Griekse christenen in Smyrna.

In het boek “The Sword of the Prophet” schrijft Serge Trifkovic: “Tijdens de lange strijd voor onafhankelijkheid hebben de Grieken een zeer hoge prijs betaald met bloed en tranen.” Over de geschiedenis van Turkse overheersing van de Grieks Orthodoxe christenen schrijft Trifkovic: Het verbranden van de Griekse stad Smyrna en de massaslachting van 300.000 christelijke bewoners is één van de meest beestachtige slachtpartijen van moslims jegens christelijke bevolkingsgroepen. Het is één van de bloedigste misdaden in de hele geschiedenis. Het markeerde het eind van de Griekse gemeenschap in Klein Azië.” Wat Allah’s volgelingen in zijn naam in deze plaats hebben aangericht is onvoorstelbaar. Terwijl de Westerse vloot in de haven toekeek, werden 300.000 christenen vermoord. De officieren hadden de grootste moeite om met hun sloepen bij de schepen te komen, vanwege de enorme aantallen lijken in het water. De schroeven raakten vast door de lijken die in het water dreven en wanhopige drenkelingen die via de ankerkettingen aan boord van de schepen probeerden te komen, werden in het water teruggeduwd. De Westerse regeringen waren volledig op de hoogte van deze slachting. Klik hier voor een compleet verslag. Uit dit stuk blijkt de systematische poging door het Westen om de schandvlek Smyrna, uit het collectieve geheugen te houden. Er blijkt ook uit hoe schandalig de Encyclopedia Brittannica over deze kwestie heen huppelt en hoe Turkije tegenwoordig een actieve rolt speelt om ook deze geschiedenis te verdoezelen en te vervalsen.

Turkije heeft een slechte staat van dienst waar het de rechten van de mens betreft. De Turken staan bekend om hun eeuwenlange plundertochten waarbij zonder mededogen de opdrachten uit de Koran werden uitgevoerd om ‘ongelovigen’ die niet wensten te buigen voor hun god Allah, uit te roeien. Sinds de fundamentalistische islamitische AKP partij van Erdogan aan de macht is, zijn de rechten van vrouwen uitgehold.Ook heeft het regiem brutale campagnes gelanceerd tegen haar vijanden in de media, waarbij TV-stations van de oppositie werden overgenomen en anti-islamtische uitgevers en journalisten gearresteerd en geïntimideerd. Het heeft Noord-Cyprus geannexeerd en houdt er vrienden op na die de mensenrechten met voeten treden zoals Syrië, Saoedi-Arabië en de verschillende Palestijnse terreurgroepen.De lidstaten van het door de Turken geleide OIC (Organisatie van de islamitische Conferentie) scoren praktisch allemaal slecht op het gebied van persvrijheid (religieuze) tolerantie en mensenrechten. Ook houden de OIC lidstaten er een eigen interpretatie van “mensenrechten”op na, wat blijkt uit de controversiële op de Sharia gebaseerde Caïro verklaring. Toch noemt Turkjie de Europese burger racistisch en intolerant.

Zo heeft onder meer de Turkse ambassadeur in Oostenrijk de nare gewoonte dit land regelmatig in allerlei interviews te demoniseren. Zie hoe de Oostenrijkse PM Ewald Stadler deze ambassadeur in een buitengewone speech op 20 november 2010 in het Oostenrijkse Parlement een koekje van eigen deeg geeft .

Erdogan blijkt een verborgen agenda te hebben, die een groep Turkse diplomaten recentelijk hebben gekarakteriseerd als Neo-Ottoman. Erdogan wil het oude Ottomaanse rijk weer herstellen. “Zelfs despoten, criminelen, bendeleden en piraten hebben een specifieke gevoeligheid en volgen bepaalde specifieke moralen” aldus Erdogan. Als burgemeester van Istanbul noemde hij zichzelf in 1994 de ‘imam van Istanbul’ en een dienstknecht van de Sharia.’In 1998 zat hij vier maanden in de gevangenis vanwege het voordragen van een extremistisch gedicht dat sprak van de verovering van alle niet-moslimlanden door de islam: ‘De moskeeën zijn onze kazernes, de koepels onze helmen, de minaretten onze bayonetten en de moslims onze soldaten…’

Na maanden van steeds feller en haatdragender wordende Turkse anti-Israël retoriek en dito maatregelen heeft Israëls minister van Buitenlandse Zaken Avigdor Lieberman een aantal harde maatregelen aangekondigd om de Turkse premier Erdogan te 'straffen' voor zijn steeds oorlogszuchtiger wordende dreigementen. Israël is van plan samen te gaan werken met de Armeense lobby in de VS en gaat mogelijk zelfs militaire hulp aanbieden aan de Koerdische verzetsbeweging PKK. Israël heeft een reiswaarschuwing afgegeven voor alle Israëlische militaire veteranen om niet naar Turkije te gaan. Ook overstappen in Turkije wordt afgeraden. 'We zullen een prijs van Erdogan eisen die hem zal laten zien dat het dwars zitten van Israël niet loont,' verklaarde Lieberman. 'Turkije kan ons maar beter met respect en normaal fatsoen behandelen.'

De ontwikkelingen rond Turkije lijken steeds meer een profetisch karakter te krijgen. Zo meldt de Bijbelse profeet Ezechiël dat er een invasie zal plaatsvinden op de bergen van Israël onder leiding van Gog uit het land van Magog (Rusland), en dat vele volkeren als een opkomend onweer met hem zullen optrekken. Ezechiël noemt daarbij ook het huis van Togarma. (Ezechiël 38:39). Diverse exegeten zien in Togarma Turkije. Togarma is in de Bijbel een nazaat van Jafeth, een van de drie zonen van Noach, die in de kustlanden is terechtgekomen. Hoewel Ezechiël spreekt van een land ver in het noorden, heeft volgens de Joodse geschiedschrijver Flavius Josephus Togarma betrekking op Frygië en dit land bevond zich binnen de grenzen van het huidige Turkije. Diverse Bijbeldeskundigen hebben het lange tijd voor onmogelijk gehouden dat de Turken deel zouden kunnen uitmaken van de vele koningen in Gog’s coalitie, maar dat begint steeds meer realiteit te worden. Men moet niet vergeten dat Turkije een islamitisch land is en de islam is nu eenmaal een vijand van Israël. De invasie van Gog en zijn krijgsbenden laat de tomeloze haat van de duivel zien tegen de Joodse staat en de God van Israël. Maar daar op de bergen van Israël zal de Bijbelse God hoogstpersoonlijk ingrijpen en met Gog en zijn bondgenoten in het gericht treden. Dan zal God Zijn heilige naam bekendmaken.

Uit de documenten van de klokkenluiders website Wikileaks blijkt dat Turkije een antiwesterse extremistische moslimstaat is geworden. Volgens de Arabische krant Al-Hayat bewijzen de geheime officiële documenten dat de Turkse autoriteiten toestemming gaven voor de smokkel van wapens en geld naar de terroristen van Al Qaeda in Irak en worden de Turken ervan beschuldigd zowel direct als indirect betrokken zijn geweest bij terreuraanslagen in Irak waaronder het opblazen van een brug. Erdogan, stikte bijna van woede over de publicaties omdat uit de 250.000 documenten die Wikileaks op 30 november 2010 op internet heeft gezet, hij ervan wordt beschuldigd maar liefst zeven geheime bankrekeningen in Zwitserland te hebben. Daarnaast wordt hij neergezet als een godsdienstige machtswellusteling en iemand die ‘niets van de wereld begrijpt’ en een volledig gebrek heeft aan analytische vermogens. Volgens het Duitse blad Der Spiegel, karakteriseren Amerikaanse diplomaten Turkije als onbetrouwbaar. Erdogan zou zich omringen door een kring van bedriegers, beroepsverklikkers en parasieten. De Turkse leider eist verontschuldigingen uit Washington en zei zich te zullen beraden over juridische stappen tegen betrokkenen wegens smaad en laster. De belangrijkste Turkse oppositiepartij onderzoekt nu de aantijgingen. Ogenblikkelijk na de publicatie van de documenten werd Israël er door de Turken van beschuldigd achter de door WiKileaks verspreidde documenten te zitten. Volgens een woordvoerder van Erdogan is het bekend maken van de honderdduizenden documenten het werk van Israël om Turkije in een kwaad daglicht te stellen. In Israël beschouwd men de beschuldiging van Erdogan als de zoveelste anti-Joodse verklaring.

Uit de WikiLeaks documenten blijkt ook dat er binnen de heersende AK Partij van Erdogan de wijdverspreide opvatting heerst dat het de opdracht is van Turkije om Europa te islamiseren en om ‘Andalusië te heroveren en de nederlaag bij Wenen in 1683 te wreken.’De verspreiding van de islam in Europa is volgens de AKP het werkelijke hoofddoel van het beoogde Turkse lidmaatschap van de Europese Unie. Maar Erdogan zit inmiddels niet alleen op ramkoers met Israël, maar ook met Griekenland en min of meer met de Verenigde Staten. Ook wil Ankara de betrekkingen met de Europese Unie geheel bevriezen als Cyprus in 2012 voorzitter van de Europese Unie word.Wat is het nog geleden dat de moslimextremist Erdogan nog een graag geziene gast was in Europa. Ieder krijgt wat hem toekomt! Klik hier maar eens om te zien hoe Erdogan van een paard wordt geworpen en een flinke trap in zijn….. krijgt. Had het paard een zesde zintuig of zou een engel dat in zijn oor hebben gefluisterd?

Gods profetische blauwdruk de Bijbel, geeft een helder inzicht hoe het er in de ‘laatste dagen’ zal toegaan.

Ezechiël 39:7-8 …Ik zal mijn heilige naam niet meer laten ontheiligen; en de volken zullen weten, dat ik de Here ben, heilig in Israël. Zie, het komt, het zal geschieden, luidt het woord van de Here Here; dit is de dag, waarvan Ik gesproken heb.

Terug naar: Inhoud