Kerk en Israël
Door: Franklin ter Horst. (Aangemaakt:
1997) (Laatste bewerking: 9 januari 2012)
Het is opmerkelijk hoeveel mensen die zich ‘christen’ noemen of daarvoor doorgaan, weinig of helemaal niets weten van Gods bedoelingen met het volk van Israël. De oorzaak hiervan kan voor een belangrijk deel gezocht worden in de kerk die zich door de eeuwen heen, hoogmoedig tegenover het volk van Israël heeft gedragen. Volgens de kerk is de rol van Israël na de kruisiging en opstanding van Jezus uitgespeeld. De val van Jeruzalem en de verwoesting van de Tempel wordt uitgelegd als vervulling van de onheilsvoorzeggingen van Jezus over de stad en als straf voor de Joodse betrokkenheid bij de kruisiging.Ondanks het feit dat de kruisiging een Romeinse doodstraf was krijgen de Joden tot op de dag van vandaag het gruwelijke etiket van Godsmoordenaars opgeplakt.Het aandeel van de Joden in de kruisiging van Jezus wordt als teken gezien van de definitieve opheffing van Gods belofte aan Israël. Doordat Israël zijn Messias verworpen zou hebben zou God Israël hebben verworpen. Voor de meeste christelijke theologen heeft de belofte van het land aan Israël volledig haar vervulling gevonden in Christus. De in de Verenigde Staten wonende Grieks-Melkische aartsbisschop Cyrille Salim Butros beweert: ‘De Heilige Schrift mag niet worden misbruikt om daarmee de terugkeer van de Joden naar Israël te rechtvaardigen, want het Joodse volk is geen uitverkoren volk meer omdat de komst van Christus alle beloftes in vervulling heeft doen gaan.’ Met deze opmerking is Butros één van velen die dit valse standpunt delen. Daarom kunnen veel kerken met de huidige staat Israël niet uit de voeten.Israël kan dus niet bestaan omdat de kerk haar plaats heeft ingenomen.Deze leer gaat terug op niet-Joodse kerkvaders, die eerst een uit Constantinopel en later een uit Rome stammende theologie vertegenwoordigen.
De reformatie heeft deze theorie later overgenomen, namelijk dat de kerk het ‘nieuwe Israël’ is dat voor altijd het Joodse Israël vervangt. Op landkaartjes in sommige Bijbels komt het Bijbelse Israël helemaal niet voor, maar wordt het domweg Palestina genoemd. Al in de beginperiode van de Gemeente waren er predikers die beweerden dat de Joden door God vervloekt en verlaten waren. Zo beweerde in de tweede eeuw de invloedrijke ketter Marcion dat de “God van het Oude Testament” een andere was dan de “God van de christenen”. Daarom moest men het Oude Testament niet langer als schrift erkennen. Joahannes Chrysostomos, de patriarch van Konstantinopel (344-407), constateerde: “Joden zijn de meest onwaardige mensen- zij zijn wellustig, vraatzuchtig, hebzuchtig…zij aanbidden de duivel. Het is de plicht van alle christenen om de Joden te haten.”Synagogen noemde hij “synagogen van satan”. In de Middeleeuwen kwam het steeds vaker voor dat Joden van alle mogelijke onheil beticht werden. Zij werden op een speciale manier gekenmerkt, zij moesten in getto’s wonen, werden beroofd en verdreven- ook uit hun eigen land- en vaak genoeg ook om het leven gebracht hoewel ze overal waar zij zich vestigden in ruime mate hebben bijgedragen tot de welvaart.
Men heeft het Joodse volk
dood verklaart door de vervangingstheologie. Zo konden in de loop van de
kerkgeschiedenis alle Jodenvervolgers zich verzekeren van de instemming van de
kerkleiders. Want alleen zo kon de wereldwijde moord op het Joodse volk zonder
noemenswaardige tegenstand worden uitgevoerd. Dat werd o.a. duidelijk op de
‘Rijksdag van Neurenberg’ in 1933, toen door middel van rassenwetten de Joden
tot minderwaardige mensen werden verklaard,… en dat met toestemming van de
kerk. Daardoor werden alle belemmeringen weggenomen, zodat ‘men de Joden met
een zuiver geweten’ kon ombrengen, omdat zij volgens hen ‘voor altijd door God verworpen waren’.
Hirler begroet rijksbisschop Müller en abt Schachleitner
op de Rijksdag in Neurenberg.
De onzalige vervangingstheologie is een theologie vol onheil voor het Joodse volk. Onder meer om die reden wordt Israël vandaag politiek bestreden en geboycot. Want de Joodse staat mag niet bestaan, omdat met de wederopstanding van het oude Israël de vervangingstheologie zijn bestaanrecht verliest. Immers, het voor eeuwig verworpen Joodse volk kan toch nooit meer naar Sion terugkeren? Niet de Holocaust was de oorzaak van de wedergeboorte van Israël als staat – zoals telkens opnieuw wordt beweerd – maar het onverbrekelijke verbond dat God onder ede met zijn volk Israël heeft gesloten.
Na Christus zou er dus geen sprake meer zijn van een door God gewilde binding van een bepaald volk aan een bepaald land.Maar God heeft nooit Israël’s erfgoed aan de kerk overgedragen!
Psalm 89:
31-32-33-34-35 Indien zijn zonen mijn wet verlaten, en niet naar
mijn verordeningen wandelen; indien zij mijn inzettingen ontwijden, en mijn
geboden niet onderhouden, dan zal Ik hun overtreding met de roede bezoeken, en
hun ongerechtigheid met plagen; maar mijn goedertierenheid zal Ik hem niet
onthouden, mijn trouw zal Ik niet verloochenen, mijn verbond zal Ik niet
ontwijden, noch veranderen wat over mijn lippen gekomen is.
Hier staat niets van verwerpen, maar wel van tuchtigen.
Psalm 89:36-37-38 Eenmaal
heb Ik mijn heiligheid gezworen: Hoe zou Ik tegenover David liegen! Zijn
nakroost zal voor altoos bestaan, zijn troon zal als de zon vóór mij
zijn; als de maan zal hij voor altoos vaststaan, en de getuige aan de hemel is
getrouw.
Wat éénmaal uit Gods mond uitgegaan is gebeurt. De kerkleiders hebben echter alles veranderd wat God aan Zijn volk Israël belooft heeft. De diepgewortelde vervangingstheologie die er vanuit gaat dat de kerk in de plaats van Israël is gekomen en alle rechten en voorrechten van het Joodse volk heeft overgenomen, heeft ervoor gezorgd dat het nageslacht Abraham, Izaak en Jakob eeuwenlang op een gruwelijke wijze is vervloekt door een afvallige christenheid.
De theologen die de vervangingstheologie verkondigen trekken zich niets aan van de historische feiten noch van het grote aantal oudtestamentische profetieën waarin Gods verbond met Israël een eeuwig verbond, en een verbond tot in duizend geslachten wordt genoemd.
Psalm 105: 8-9-10-11 Hij
gedenkt voor eeuwig aan Zijn verbond, het woord, dat Hij gebood aan duizend
geslachten, dat Hij met Abraham sloot, en aan Zijn eed aan Isaäk; ook stelde
Hij het voor aan Jakob tot een inzetting voor Israël tot een eeuwig verbond,…
Ondanks de vele profetieën waarin God belooft het volk bijeen te zullen vergaren uit de volken naar wie ze verstrooid zijn, blijft de kerk valse leringen leren door zich de genade gaven van God aan Israël toe te eigenen.Maar een volk dat door God uitgekozen is, kan niet vervangen worden door een ander volk of religieus systeem. God verklaart in Deuteronomium 7:6 ‘Want u bent een volk dat aan de Heer, uw God, is gewijd. U bent door Hem uitgekozen om, anders dan alle andere volken op aarde, zijn kostbaar bezit te zijn.’
Tot op heden spreken kerk en wereld smadelijk over Israël en over het Joodse geloof en worden de Joden nog slechts gezien als zondaars bij uitstek. Israël fungeert als de duistere achtergrond van de heerlijkheid van het christendom. Israël en de synagoge worden gezien als de dragers van Gods gericht. Theologische dwalingen brachten de kerk ertoe, de Joden te vervolgen en daarbij dacht men God een dienst te bewijzen en de dood van Jezus te wreken.Waar zijn de kerkelijke leiders die de terreur het Fatah/PLO bewind op onschuldige Israëlische burgers veroordelen? De kerk zwijgt zoals ze dat altijd al heeft gedaan ook tijdens de holocaust. Zichtbaar wordt het Joodse volk in het nauw gebracht en de kerk doet daar volop aan mee.Vele eeuwen al bouwen de kerken uit de naties hun identiteit op een verachtelijke houding ten opzichte van het Joodse volk. Op theologisch terrein schiepen deze kerken anti-joodse dogma’s en verkondigden dat zij als het "echte uitverkoren volk" en het "ware Israël" de plaats van de Joden ingenomen hadden. Het is dan ook geen wonder dat het afbraakproces van de kerken nog steeds doorgaat.De vloek die men over Israël heeft uitgesproken is op de kerk zelf teruggekeerd.
De Griekse theoloog Origenes
(185-252 n.C.) die zich op grond van een verkeerd begrip van (Matthëüs 19:12)
ontmande, formuleerde de vervangingtheologie als volgt: "Wij mogen er
wel vertrouwen in hebben dat de Joden niet naar hun eerdere situatie
terugkeren, want zij hebben de meest verschrikkelijke aller misdaden begaan,
door een samenzwering te beginnen tegen de Redder van het menselijke ras.
Daarom moest de stad waar Jezus leed wel worden verwoest, moest de Joodse natie
uit haar land worden verdreven en moest aan ander volk door God worden geroepen
voor de gezegende uitverkiezing."
De heilige “Augustinus”
schreef in 415 “Het ware tegenbeeld van de jood is Judas Iskariot, die de
Heer verkoopt voor zilver. De Joden zullen de Schrift nimmer kunnen begrijpen
en zullen voor eeuwig de schuld dragen voor de dood van Jezus.”
Ook de Romeinse keizer Constantijn gaf anti-Joodse edicten uit, waaronder een verbod op toetreding tot het Jodendom. Op last van hem moesten christen-joden op straffe des doods al hun banden met het Jodendom verbreken.In navolging van zijn moeder Helena bekeerde hij zich tot het christendom. Hij bleef in werkelijkheid echter tot zijn dood een aanhanger van het veelgodendom, iets wat ook vandaag nog onder de christenen te zien is. Omdat de band met Israël volledig moest worden doorgesneden, zodat de kerk ‘zuiver’ kon blijven, werd de Joodse kalender vervangen door de zonnekalender en de paasdatum vastgesteld op de eerste zondag van de lente. De Joodse paasdatum werd afgewezen want keizer Constantijn wilde volledig onafhankelijk zijn van het Jodendom, dat voor hem een "vijandig volk" en een "natie van vadermoordenaars" was, die "hun Heer geslacht hebben." Ook heeft Constantijn de zondag als rustdag ingevoerd. Dat was een nieuw verschijnsel in het Romeinse Rijk en ongetwijfeld geïnspireerd door de sjabbat. Het ritme van de zevendaagse week is door Israël aan de wereld geschonken. Maar de keuze voor de eerste dag als rustdag was opnieuw gericht tegen Israël: de sjabbat is voorbij na de Opstanding, omdat het Nieuwe Verbond het Oude vervangt. Toen de Kerk oppermachtig werd die leerde dat de Joden hun positie van door God uitverkoren volk waren kwijtgeraakt omdat zij de Messias hadden gekruisigd, werd hun positie weinig benijdenswaardig. Natuurlijk waren lang niet alle christenen in die tijd antisemiet of actieve vervolgers van het Joodse volk.
Tot ver in de negentiende eeuw waren veel Europese consuls en westerse toeristen die de Arabische wereld bezochten, diep geschokt door het venijnige en openlijke antisemitisme van de oosterse kerken, met name in het Heilige Land. Zo werd in het jaar 1009 de Heilige Grafkerk in Jeruzalem verwoest door de legers van de Egyptische kalief Al-Hakim. De christelijke kerken in Jeruzalem gaven hiervan echter de Joden de schuld – met als gevolg dat er in Europa, waar dit bericht enkele maanden later met ontzetting werd ontvangen, een felle Jodenvervolging losbarstte.
De moorddadige kerk van Rome.
Gedurende 16 eeuwen, sinds de politieke val van het Romeinse Rijk, is de leiding van Rome overgenomen door de religieuze macht van de Roomse kerk. Romeins werd Romaans, werd Rooms. Deze kerk met haar vele occulte gebruiken is ook nog eens sterk anti-bijbel en anti-joods.Van hoog tot laag was de Rooms-Katholieke kerk doordrenkt met jodenhaat. Het waren de pausen zelf, die met een fel katholiek antisemitisme de weg hielpen plaveien voor de nazi’s naar de holocaust op de Joden. Rome is het daar uiteraard niet mee eens en doet nog steeds verwoede pogingen om te bewijzen dat het antisemitisme waaraan deze kerk zich door de eeuwen heen schuldig heeft gemaakt, niets te maken had met de jodenvervolging. De Amerikaanse wetenschapper David I.Kertzer, laat in zijn boek "In Gods naam" zien dat het zeker niet alleen, zoals Rome tegenwoordig suggereert, de ‘gewone’ gelovigen zijn geweest, die een fel katholiek antisemitisme aanhingen. De hele kerk was er van doortrokken. Het Vaticaan zelf was al in de negentiende eeuw één van de primaire bronnen van ondubbelzinnige anti-joodse sentimenten en opvattingen. Sommige pausen uit die tijd noemden de joden schaamteloze kwade geesten die uit waren op de ondergang van de kerk en samenleving.
Het was de kerk van Rome die voor het eerst de joden in getto’s onderbracht. De joodse gemeenschap in Rome bestond al voor de verwoesting van de ‘Tweede Tempel’ in Jeruzalem door keizer Titus in het jaar zeventig. Het Concilie van Basel besloot dat joden in het vervolg apart van christenen moesten wonen in getto’s. Het woord "ghectus" werd het eerst gebruikt door paus Pius 1V die in 1555 met een speciaal decreet kwam. Hij vond het een schande dat wat de kerk beschouwde als de moordenaars van Jezus tussen christenen en in de buurt van kerken konden leven. Daarom besloot hij de Joden, naar voorbeeld van Venetië, in een aparte zone op te sluiten. Het eerste getto voor de Joden stond in Venetië en was bekend onder de naam Serraglio degli Ebrei, de Joodse omheining. De afschaffing van het getto in Rome en de gelijkstelling van Joden aan andere Romeinse burgers kwam pas in 1870, toen de paus de strijd verloor tegen Italië en zijn wereldlijke macht moest ‘opgeven’. De door paus Gregorius 1X in het leven geroepen Inquisitie heeft naar schatting van historici, ruim 50.000 dodelijke slachtoffers onder de joden gemaakt.
Wat een bloed heeft deze kerk vergoten en wat een ellende hebben ze het Joodse volk aangedaan. Eeuw na eeuw waren de kinderen van Israël in tranen vanwege de wandaden van het pausdom jegens hen. Iedereen kent de gevolgen van de kruistochten waarbij ontelbare Joden zijn afgeslacht. Zo werden bij de verovering van Jeruzalem in 1099 door de kruisvaders, tienduizenden Joden en moslims vermoord. Joden werden in synagoges opgesloten waarna die in brand werden gestoken. En iedereen kent de massamoorden op de Joden (Marranen) die in Spanje zijn gepleegd, veelal levend verbrand door de Spaanse Inquisitie. Als in 1348 de Zwarte Dood ( builenpest) zich over Europa verspreid en eenderde van de bevolking sterft, worden de Joden ervan beschuldigd de waterbronnen te hebben vergiftigd en daarmee de pest te hebben veroorzaakt. Uit naam van de "koningin des hemels" zijn duizenden Joden vermoord, maar ook christenen die Jezus lief hadden en die weigerden mee te doen aan de Babylonische afgodendienst van de kliek in Rome. In het bloedsprookje van Trente (1475) worden de Joden ervan beschuldigd de jonge Simon te hebben geslacht en diens bloed te hebben gebruikt bij het bakken van matzes voor de Pesach. Het door een Franciscaner monnik verzonnen bloedsprookje was eeuwenlang aanleiding voor pogroms die tienduizenden Joden het leven kosten. Dit bloedsprookje is ook tegenwoordig nog steeds weer een favoriet onderwerp in de islamitsiche (Arabische wereld).Talloze voorbeelden zijn er te geven van moorden op Joden en protestanten onder verantwoordelijkheid van hem, die zich godslasterlijk laat aanspreken met "Heilige Vader".
Openbaring 18:24 en
in haar werd gevonden het bloed der profeten en heiligen, en van allen, die
geslacht zijn op de aarde.
In zijn boek "The Popes
Against the Jews" schildert David I.Kertzer een beeld van de kerk van
Rome:’’als er één instelling in Europa is geweest die in de negentiende en
eerste helft van de twintigste eeuw voeding heeft gegeven aan het moderne
antisemitisme, dan is dat wel het Vaticaan geweest. Meer dan wie of wat ook
heeft, de eeuwenlange verkettering van Joden door de kerk van Rome het pad
geëffend voor Hitler en de zijnen. Kertzer maakt duidelijk hoe vaak deze
kerk het jodendom heeft afgeschilderd als immoreel, als een kwaadaardige sekte
die erop uit was om het Christendom te ondermijnen. Vanuit het Vaticaan werden
in de twee vorige eeuwen schrijvers van antisemitische schotschriften- waarin
Joden werden beschuldigd van rituele moord- actief gesteund en aangemoedigd. De
moderne antisemitische beweging die vanaf
Maarten Luther.
Maarten Luther
De op 10 november
Met vulgair taalgebruik laat hij in zijn traktaat "Von den Juden und ihren Lügen" (1543) zien wat hij van de joden vond: “Jullie moeten jullie hier schamen, jullie moeten jullie schamen, overal waar jullie zijn, jullie vervloekte joden, want jullie hebben het gewaagd het hoge, verheven en troostende Woord van God schaamteloos te interpreteren om te voldoen aan de begeerten van jullie aardse, grillige en gulzige maag: jullie hebben jullie er niet voor geschaamd om jullie gulzigheid zo vulgair te etaleren. Jullie zijn niet waard naar de buitenkant van de bijbel te kijken, laat staan er in te lezen. Jullie zouden alleen maar die bijbel moeten lezen, die onder de staart van een zwijn is te vinden en jullie zouden de letters die daar vallen moeten opslokken en naar binnen slurpen. Want dit is voor zulke profeten een bijbel die bij hen past. Want zij verzwelgen het Woord van God- waarnaar wij met eerbied, vreugde en vreze des Heren moeten luisteren- als zeugen en verslinden het als zwijnen.”
Het leidt geen twijfel dat Luther met dit soort teksten heeft bijgedragen tot de algemene hetze tegen Joden en de vervolging door de eeuwen heen.Als een rabiate antisemiet ging de kerkhervormer tekeer. Hij adviseerde de Joden te beroven van hun bezittingen, vervolgens hun synagogen in brand te steken, hun huizen te verwoesten en hen zelf te verjagen. Bij voorkeur citeerden nazi’s als Julius Streicher en Joseph Goebbels gepeperde uitspraken van de Duitse Reformator om uitdrukking te geven aan hun haat tegen het verachte volk der Joden. Het is schokkend te vernemen dat nazi’s zich op Luther hebben beroepen, toen ze zich voor hun wandaden moesten verantwoorden voor het tribunaal van Neurenberg.
De dwalende kerk.
Het is nauwelijks bekend dat de Joden vanaf de 13e eeuw in de christelijke kunst op mensonterende en weerzinwekkende wijze werd voorgesteld als de ‘Judensau’: de Jood ‘rijdt’ op een zwijn, Joden zuigen aan haar tepels, houden haar staart omhoog en eten haar uitwerpselen; een Joodse vrouw baart geen kinderen maar biggetjes, die vervolgens door een smerig varken in leven worden gehouden en grootgebracht. De ‘Judensau’ is nog altijd te zien als beeldhouwwerk en houtsnijwerk ter versiering van talrijke zuilen van kapitelen, friezen en koorbanken van vooral Duitse kathedralen en kerken.
Afbeelding
‘Judensau’ op de stadskerk van Wittenberg
Sinds de 13e eeuw, toen christelijke auteurs de levenswijze van Joden hekelden, werd de Jood door kunstenaars in beeldhouwwerken en reliëfs als zwijn afgebeeld. In tientallen kerken verspreid over Europa, waaronder de Domkerk te Bamberg, zijn Joden afgebeeld die melk en uitwerpselen van een zwijn nuttigen.
Het vervolgen van de Joden door de kerk is al meer dan 18 eeuwen aan de gang. Paulus heeft het eertijds al geschreven.
Handelingen 20:30;
en uit uw midden zullen mannen opstaan, die verkeerde dingen spreken om de
discipelen achter zich te trekken.
Voor een juist begrip van Gods doel met het Joodse volk is het van belang te zien wat er in Romeinen staat.
Romeinen 11:25-26 Want
broeders, opdat gij niet eigenwijs zoudt zijn, wil ik u niet onkundig laten van
dit geheimenis: een gedeeltelijke verharding is over Israël gekomen, totdat de
volheid der heidenen binnengaat, en aldus zal gans Israël behouden worden.
Deze woorden maken duidelijk dat de ‘verharding’ niet een eeuwig oordeel over Israël is. "Totdat" betekent dat er een tijdslimiet bestaat. Als Gods plan volbracht is om de heidenen te brengen binnen de uitverkoren "Olijfboom " dan zal Hij de verharding die de Joden hebben ondergaan, doen wegsmelten. Vandaar dat Paulus ook het volmondige "Volstrekt niet" als antwoord kon geven op de vraag, of God zijn volk verstoten heeft? In de periode waarin Israël, als volk voor een bepaalde tijd terzijde gesteld is, heeft de gemeente bepaalde delen van de roeping van Israël overgenomen, maar zeker niet de plaats. De onwetendheid van de christelijke kerk over Gods plan met Israël heeft een hele serie verkeerde opvattingen en leringen doen ontstaan, die de houding en de zienswijze t.o.v. Israël zeer nadelig beïnvloed hebben. Het echte woord van wijsheid en de gave der onderscheiding lijkt geheel te ontbreken op de kansel van vandaag.
Wat de kerk van vandaag te zien geeft zijn verwende, met zichzelf ingenomen predikers die bij zoveel mogelijk mensen in de smaak willen vallen. Het is het pastorale type dat de kunst verstaat met welgekozen woorden de christelijke religie voor iedereen aanvaardbaar te maken. Naar buiten toe houdt men nog een beeld van godsvrucht op, maar daarnaast loochent men de macht ervan. De dwalingen van de kerk ten aanzien van Israël gaan door tot op de dag van vandaag. Nog steeds verschijnen er artikelen in christelijke bladen waarin kerkleiders beweren dat de huidige ontwikkelingen rond Israël niets te maken hebben met Gods beloften aan dit volk. Nog altijd zijn er kerken die beweren dat Gods verbondsbeloften, aan Israël gegeven, zijn overgegaan op de kerk. Deze houding draagt ertoe bij dat het de vijanden van Israël in de kaart speelt, zoals het dat altijd al heeft gedaan.
Kerken geven Israël de schuld van het geweld in het Midden Oosten.
De kerken laten regelmatig
zien aan wiens kant zij staan in het conflict tussen Israël en het PA/PLO
regiem. Zo zei de voormalige
room-katholieke bisschop van Jeruzalem Michel Sabbah, dat de oorzaak van het
geweld in het Midden Oosten gezocht moet worden bij Israël vanwege Israël’s
bezetting van Arabische grond. Sabbah zegt dat christenen in de Palestijnse
gebieden een gerespecteerde, en beschermde groep vormen. Christenen maken
volgens hem een wezenlijk onderdeel uit van de door de moslims gedomineerde
samenleving. Het feit dat de Palestijnse christelijke populatie door emigratie
is afgenomen van vijftien procent in 1950, tot slechts twee procent nu, is
volgens Sabbah te wijten aan het leven onder de Israëlische bezetting. Maar het
is niet de schuld van Israël dat in het Midden-Oosten de mensen hun kerk de rug
toekeren. Integendeel, Israël is het enige land in het Midden-Oosten waar het
aantal christenen gestaag toeneemt. Telde men in
De christenen in de gebieden die onder controle staan van het PLO-bewind, worden al jaren geconfronteerd met geweld van Mohammed’s volgelingen. Wat de wereld nauwelijks weet is dat alleen al in de regio Bethlehem, tussen 2000-2004, 93 pogroms hebben plaatsgevonden. Gedurende de afgelopen jaren zijn honderden christenen gearresteerd omdat zij zonder toestemming religieuze diensten hebben gehouden. Christenen worden verdreven, vermoord, verkracht, stelselmatig vervolgd, gemolesteerd en geïntimideerd. De schuldigen blijven onbestraft. De etnische zuivering van christenen in deze gebieden is gigantisch. Bethlehem en Nazareth, van oudsher christelijke plaatsen, zijn nu praktisch geheel islamitisch. In 1948 was 80% van de inwoners van Bethlehem christen, in 1995 nog 62% en vandaag is dat minder dan 20%. 80% is moslim. In alle gebieden maken de christenen nog maar 2.4% uit van de bevolking. Twee miljoen christenen zijn de laatste 20 jaar het Midden-Oosten ontvlucht. Kerkleiders, wereldleiders en de internationale media, geven Israël de schuld. Het patroon is heel erg duidelijk; zodra plaatsen worden overgedragen aan het bewind in Ram-allah, krijgen de christemem met islamitische terreur te maken en ontvluchten ze deze plaatsen/gebieden.
Op 22 april 2002 bracht een 14 leden tellende delegatie van de Amerikaanse “National Council of Churches” een bezoek aan de Syrische dictator Bashar al-Assad in Damascus. De delegatie liet zich in zeer negatieve termen uit over Israël’s optreden in de Palestijnse gebieden. Assad kreeg te horen dat een groot deel van de wereldbevolking geschokt was over wat er in deze gebieden door toedoen van Israël gebeurt.De patriarch van de Grieks-Orthodoxe kerk in Jeruzalem, Irineos I, riep tijdens een bezoek in Ram’Allah op tot terreur tegen Israël. Op 17 juli 2001 schreef hij aan Arafat: “U weet dat er bij alle geestelijken in de Heilige Grafkerk gevoelens leven van afkeer en minachting voor de nakomelingen van hen die onze Heer gekruisigd hebben… die nu feitelijk uw volk kruisigen, zionisten, Joodse veroveraars van het Heilig land van Palestina.”
Irineos 1
Half oktober 2003 werd
Irineos betrapt op het smokkelen van een wapen naar PLO- terreurbaas Arafat. Op
weg naar Arafat’s hoofdkwartier in Ram-allah werd Irineos aangehouden bij een
controlepost van het Israëlische leger. Op de vraag of hij een wapen bij zich
had, antwoordde hij ontkennend, maar bij inspectie van de auto vonden soldaten
een pistool. De toegang tot Ram-allah werd hem ontzegd. Irineos is jaren met
Arafat bevriend geweest en is regelmatig in het nieuws vanwege antisemitische
uitlatingen. De Grieks-Orthodoxe Kerk telt ongeveer 200 miljoen leden over de
hele wereld.De kerk werd gesticht in het jaar 451. Het patriarchaat heeft vele
bezittingen in het Heilige Land en Jordanië en heeft een deel van haar
bezittingen in Jeruzalem aan het PA/PLO-regiem aangeboden.Op 23 april 2002 vond
in Gaza (Hamastan) een door de toenmalige Hamasleider Sheikh Ahmed Yassin,
georganiseerde anti-Israël demonstratie plaats waaraan naast leden van de
terreurbeweging ook een groep christenen deelnam.De demonstranten marcheerden
van de oude moskee in Gaza-stad naar de Latijnse kerk, waar het hoofd van deze
kerk, Immanuel Musalam de menigte toesprak met de woorden: “Dood aan de zwijgende wereld. Dit is de
boodschap van het Palestijnse volk aan de wereld. De wolven (Israël) eten ons
op en zolang er geen vrede is in Palestina, zal er ook geen vrede zijn de rest
van de wereld.”
De Grieks-orthodoxe aartsbisschop in Israël, Attalah Hanna, een ‘Palestijnse christen!’, noemde de Hamaszelfmoordterroristen volkshelden waarop men trots mag zijn: “Ze plegen geen zelfmoord zoals sommigen zeggen, en ze plegen ook geen terreur zoals anderen beweren, maar ze strijden tegen de bezetting."
Atallah Hanna
Hij riep christenen op zich bij de moslims aan te sluiten om “Palestina’ te bevrijden van de Middellandse zee tot aan de rivier de Jordaan. Hanna laat er geen misverstand over bestaan dat hij een voorstander is van vernietiging van de staat Israël. Hij riep christenen wereldwijd op tegen Israël te protesteren vanwege wat hij noemt: “hun gruwelijke daden tegen onschuldige burgers in het Heilige Land." Hij spreekt nooit over de slachtoffers aan Israëlische zijde. Verder riep hij alle kerken in de wereld op het stilzwijgen te verbreken over de Israëlische ‘massaslachtingen’: De kerken moeten hun stem laten horen tegen het barbaarse optreden van Israël. Wij roepen de christenen in de wereld op de Palestijnen te ondersteunen in hun strijd tegen de Israëlische brutaliteit. Het is de plicht van iedere kerk mee te werken in de strijd tegen onrechtvaardigehid."
Hanna wees erop dat met name de kerken in de Verenigde Staten verantwoordelijkheid dragen vanwege hun verdediging van de zionistische belangen en de Israëlische regering: “Wij zijn er trots op goede banden met de Arabische wereld te onderhouden, waar onze wortels liggen.". Hij zei dankbaar te zijn voor de steun die ‘Palestijnen’ ondervinden van de Wereldraad van kerken in hun strijd tegen Israël. Dat de kerken in het Midden-Oosten zo luidruchtig tegen Israël tekeer gaan, verraadt hun angst voor de moslims, want in Israël hebben christenen geen vervolging te vrezen, in tegenstelling tot alle Arabische landen.
Veel christelijke leiders in het Midden-Oosten, van gewone priesters tot patriarchen, stellen voortdurend Israël verantwoordelijk voor de vaak benarde situatie van hun christelijke kerken. Zo zei George Saliba, een Syrisch-orthodoxe bisschop in Libanon, tijdens een televisie-interview dat „de bron van alle onrust en burgeroorlogen in het Midden-Oosten het zionisme is, dat diepe wortels heeft in het judaïsme.” De Joden zijn volgens deze bisschop verantwoordelijk voor de financiering van alle onrust, „omdat dit in overeenstemming is met hun Protocollen van de Wijzen van Sion.”
Bij een bloedige terroristische aanslag door terroristen van Al-Qaida in oktober 2010 op de Mariakerk in Bagdad verloren tientallen christenen het leven. Dit weerhield de melkitische patriarch Gregorius III Laham er echter niet van om op de Iraakse televisie te verklaren “dat deze terroristische aanslagen op Iraakse christenen deel uitmaken van een zionistische samenzwering tegen de islam.” Volgens de patriarch hadden de aanslagen niets van doen met de islam, maar alles met het zionisme, “met de bedoeling de Palestijnen hun rechten te ontzeggen.” De Arabische Kerk in het Midden-Oosten is net zo vijandig tegenover de Joden als de islamitische fundamentalisten. Veel Arabische christenen zien de oorzaak van hun problemen niet in de moslims, maar als een Joodse samenzwering, met als doel de wereld over te nemen. Zij houden nog steeds de Joden verantwoordelijk voor het doden van de Here Jezus.
De
verschillende kerken die gezamenlijk de Heilige Grafkerk in Jeruzalem beheren,
gaan regelmatig met elkaar op de vuist. Op 9 november 2008 was het ook weer
raak.Toen bestookten Grieks- en Armeens-orthodoxe gelovigen elkaar met
kandelaars en andere voorwerpen. Verscheidene gelovigen liepen verwondingen op.
Gevechten
Grafkerk Jeruzalem 9 november 2008
De
Grafkerk is een van de meest geëerde plaatsen van het Christendom en is naar
men denkt gebouwd op Golgotha, de plaats van de kruisiging én op het graf,
waarin het lichaam van Jezus gelegd zou zijn. Keizer Hadrianus liet in 135 n.
C. op het graf van Jezus een Romeinse tempel bouwen, die aan Jupiter gewijd
werd, om op die manier elke herinnering aan de gewijde joodse en christelijke
plaatsen uit te roeien. Maar dit had geen blijvend effect want op bevel van
Keizer Constantijn en zijn moeder Koningin Helena werd de tempel van Hadrianus
afgebroken, om plaats te maken voor een basiliek, die echter bijna 3 eeuwen
later, in 614, door de Perzen werd verwoest. Door de abt Modestus werd deze op
kleinere schaal herbouwd, maar in het jaar 1009 opnieuw vernield door Kalief
Hakem. Deze hernieuwde ontwijding van de heilige plaatsen door de moslims
vormde één van de voornaamste motieven tot de Eerste Kruistocht. De
kruisvaarders bouwden 50 jaar na de inname van Jeruzalem de Grote Grafkerk, in 1149. In de loop der
eeuwen zijn er hier en daar verschillende uitbreidingen op kleinere schaal aan
toegevoegd, maar ondanks allerlei restauraties bestaat de kerk vandaag nog
praktisch geheel in zijn originele vorm. De Grafkerk is onder zes verschillende
christelijke kerken tot op de steen en de vierkante centimeter nauwkeurig
verdeeld tussen 6 verschillende christelijke groeperingen. Dit leidt nogal eens
tot schermutselingen die soms volledig uit de hand lopen. De relaties zijn al
jaren zo slecht dat de sleutels van het gebouw al eeuwen zijn toevertrouwd aan
twee molimfamilies.
Zo
gingen in januari 2005 Grieks-orthodoxe priesters en katholieke Franciscaner
monniken met elkaar op de vuist. De ruzie ging over een deur of die open of
gesloten moest worden tijdens de St Helena-Prosessie in de Grafkerk. De strijd was zo heftig dat meerdere
priesters en ook politieagenten die tussenbeide kwamen, gewond raakten. In
augustus 2002 liep Abdel Malak, de enige Egyptisch-koptische priester, zwaar
letsel op. Malak zat op het dak en had zijn stoel uit de hete zon gehaald en
was een paar stappen verderop in de schaduw gaan zitten. Na 27 jaar bivakkeren
op het dak had de 72-jarige kopt kunnen weten dat de Ethiopische monniken, die
na diverse schermutselingen in het verleden het leeuwendeel van het dak bestieren,
deze daad zouden opvatten als een poging tot vijandige overname van een deel
van hun sectie. Wie verdacht wordt van ‘landjepik’ in of op een kerk kan sinds
jaar en dag rekenen op een ferme afstraffing. En inderdaad, al gauw gingen
monniken van beide partijen elkaar te lijf met stoelen, stenen en zelfs ijzeren
staven. Met gekneusde ribben en zelfs met gebroken botten kwamen toen
Egyptische en Ethiopische monniken uit de slag tevoorschijn. De Israëlische
politie wist de vechtersbazen te scheiden, maar elf monniken en een
politieagente belandden in het ziekenhuis. Op 9 november 2008 was het ook weer
raak.Toen bestookten Grieks- en Armeens-orthodoxe gelovigen elkaar met
kandelaars en andere voorwerpen. Verscheidene gelovigen liepen verwondingen op.
Op 27 december 2011 raakten priesters slaags in de Geboortekerk in Bethlehem. Bij het schoonmaken van de kerk verloren circa honderd priesters even de boodschap van kerst uit het oog en gingen elkaar met bezemstelen te lijf. De Armeens-orthodoxe en Grieks-orthodoxe priesters kregen ruzie over de precieze grenzen die in de kerk lopen. De Geboortekerk in Bethlehem is namelijk verdeeld in drie delen en wordt beheerd door vertegenwoordigers van respectievelijk de Rooms-Katholieke, Armeens-orthodoxe en Grieks-orthodoxe kerk. Ook in het verleden kregen de priesters ruzie over waar de scheidslijnen in de kerk precies lopen. De reden van de gevechten is altijd de overschrijding van elkaars territorium.De reden van het schoonmaken van de kerk was overigens het orthodoxe kerstfeest, dat begin januari van ieder jaar gevierd wordt.De PLO-politie moest er met gummiknuppels aan te pas komen om de vechtersbazen uit elkaar te houden. Gevechten tussen de oosters-orthodoxe en westerse christenen in Bethlehem en Jeruzalem waren voor de orthodoxe Russische tsaar in 1853 zelfs een van de redenen om de krimoorlog te beginnen tegen de Turken, die de christelijke heiligdommen naar zijn smaak niet goed beschermden.
Gevechten
Geboortekerk 2011
Wereldraad van Kerken
De Wereldraad van kerken (voorloper van de Wereldkerk) zegt 400 miljoen christenen in 120 landen te vertegenwoordigen. Maar waarschijnlijk hebben een groot aantal van deze gelovigen nauwelijks een idee waarvoor de Wereldraad staat en waar hun donaties voor gebruikt worden. Reeds in 1954 begint de Wereldraad haar hetze tegen Israël. In Nederland worden kerken gebruikt voor de ‘Palestijnse’ strijd en hoe solidariteit met de PLO- moordbrigades betuigd kan worden. Er worden contacten gelegd met het anti-Israëlisch Palestina Komitee en de terreurbeweging PLO die nog steeds onverkort de vernietiging van Israël propageert.
In artikel 9 staat: Gewapende strijd is de enige manier om Palestina te bevrijden, en is derhalve strategie, geen tactiek.
In
artikel 15 staat: De bevrijding van Palestina is een nationale verplichting
voor de Arabieren. Het is hun plicht de zionistische en imperialistische
invasie terug te drijven uit het grotere Arabische vaderland en de zionistische
aanwezigheid in Palestina te liquideren.
De Wereldraad van Kerken was de belangrijkste aanstichter achter de uitbarsting van de eertse intifada in 1987. Sinds deze intifada stuurt de Wereldraad talloze teksten de wereld in waarin Israël aan de schandpaal wordt genageld. In april 2002 bracht een delegatie van de WvK een solidariteitsbezoek aan de ‘Palestijnen’. Samen met plaatselijke kerkleiders hielden ze een ‘vredesmars’ naar de residenties van voormalig premier Ariel Sharon en de Amerikaanse consul in Jeruzalem. De dag daarna marcherden zij naar Bethlehem, om steun te betuigen aan 200 PLO-terroristen die de Geboortekerk bezet hielden. Woordvoerders van WvK beschuldigen Israël regelmatig van het gebruik van, zoals zij dat noemen, ‘buitensporig" geweld tegen de ‘Palestijnen’. In één van hun resoluties staat: “wij delen de frustratie en teleurstelling van onze Palestijnse broeders en zusters. Wij eisen van Israël terugtrekking uit de gebieden die in 1967 werden veroverd, inclusief Jeruzalem.Wij eisen het recht van het Palestijnse volk op zelfbeschikking.”
Met dit soort verklaringen schaart de ‘Wereldkerk’ zich achter de anti-Israël propaganda van het PLO-bewind. Men doet er het zwijgen toe als het gaat over de golf van ‘Palestijns’ geweld tegen Israël en tegen de ‘Palestijnse’ christenen in o.a. Berhlehem en Beit Jala terwijl er sprake is van moord, verkrachting en afpersing.Vele westerse kerken worden via de WvK, meegezogen in sympathie voor de ‘Palestijnse’ zaak.Gods woord wordt totaal genegeerd. De in Oost Jeruzalem gevestigde "Young Men’s Christian Association"(YMCA) vergelijkt in een door haar uitgegeven brochure het Israëlische beleidt t.a.v. de Palestijnen met de kruisiging van Jezus door Romeinse soldaten. Deze organisatie is doortrokken van antisemitisch gedachtegoed. “Zo Jezus vroeger is gekruisigd zo worden de Palestijnen tegenwoordig gekruisigd, vernederd en hun mensenrechten en waardigheid ontkent." aldus deze christelijke club.
De brochure roept op tot volledige terugtrekking door Israël tot de grenzen van voor de oorlog van 1967 en het installeren van een onafhankelijke, soevereine Palestijnse staat met Oost Jeruzalem als hoofdstad. De YMCA noemen zich christenen maar ze hanteren de Bijbel als een boek dat naar eigen inzichten uitgelegd kan worden. De wereldwijde YMCA’s hebben diverse anti-Israël resoluties aangenomen die zich kenmerken aan een overvloed aan verdraaide feiten en leugens. In april 2001 stelde het YMCA een internationale waarnemer aan om de situatie in het Midden-Oosten te onderzoeken en daarover een rapport uit te brengen aan de groep’s World Counsil. Twintig rapporten zijn er sindsdien verschenen en in geen enkel rapport wordt aandacht besteed aan het vermoorden van onschuldige Israëlische burgers door de PA/PLO-moslimterreurgroepen. Alle rapporten beschrijven slechts de ontbering van het zogenaamde ‘Palestijnse’ volk en leggen eenzijdig de schuld bij Israël.
Op 2 juli 2004 besloot de
generale synode van de Presbyteriaanse kerk in de Verenigde Staten met 431
stemmen voor en 62 tegen, het Israël-Palestina Mission Netwerk (IPMN) opdracht
te geven gegevens te verzamelen over bedrijven die zaken doen met Israël. Men
streeft naar een boycot van Israëlische producten. Deze kerk sympathiseert ook
met terreurbewegingen die streven naar vernietiging van Israël en roept
openlijk op tot islamitisch gewapend verzet in Jeruzalem. Joden in Jeruzalem
worden als vreemde indringers bestempeld, die ‘de Palestijnse cultuur
langzamerhand vervangen door immigranten uit Europa en Amerika.’ De kerk
beschrijft zichzelf als een kerkelijk vredesorgaan, dat opkomt voor ‘een
rechtvaardige vrede in Israël/Palestina. Maar de Presbyteriaanse kerk bevordert
geen vrede, maar zet aan tot geweld tegen Israël. Eind 2004 was een delegatie van deze kerk in
Libanon. Afgevaardigde Ronald Stone, zei
op al-Manar, het tv-station van de terreurbeweging Hezbollah: “We koesteren
de kostbare woorden van Hezbollah vanwege hun positieve uitspraken over het Amerikaanse volk”. Waar ging het
over? De uitspraak van Stone vond plaats een paar dagen voor de 21ste
herdenking van een door Hezbollah gepleegde aanslag met een autobom in
In
de Verenigde Staten zijn naar schatting 5 miljoen mensen lid van deze kerk.
Verschillende kerken verenigden zich in 1958 tot de United Presbyteriaanse
kerk. De Presbyteriaanse en Gereformeerde kerken zijn verbonden in de “World
Presbyterian Alliance”en behoren tot de Wereldraad van Kerken. Ook de Anglicaanse kerk wil een boycot van
Israëlische producten. De mening van beide kerken is dat Israël de Palestijnen
onderdrukken. De leden van het Anglicaanse Vrede en Gerechtigheid Netwerk
(APJN) waren in september 2004
in Israël en de ‘Palestijnse’ gebieden. De leider van de
groep dr.Jenny Te Paa uit Nieuw-Zeeland, zei dat in haar kerk toenemende
sympathie voor de Palestijnen bestaat. De leden van de groep zeiden ontsteld te
zijn van “de draconische omstandigheden van de voortdurende bezetting
waaronder zo veel ‘Palestijnen’ leven”.
Ook
de Lutherse Wereldbond (LWB) die naar eigen zeggen wereldwijd 66.7 miljoen
Lutheranen in 76 landen vertegenwoordigd, heeft zich eveneens in harde
bewoordingen tegen Israël gekeerd. De Luthersen willen dat Israël onmiddellijk
een eind maakt aan wat men de ‘bezette Palestijnse gebieden’ noemt. Ook heeft
men de Israëlische regering gesommeerd, in deze gebieden geen verdere Joodse
nederzettingen meer te stichten.Volgens deze kerk heeft de Amerikaane regering
de plicht Israël van verdere bouwplannen af te houden. De LWB-raad staat ook
achter de (idiote) veroordeling door het Internationale Gerechtshof inzake het
“Anti Terreurhek”. Volgens het Duitse perbureau Idea heeft de top van de
Lutherse Wereldbond tijdens een bijeenkomst in het Zweedse Lund alle 140 bij
haar aangesloten lidkerken opgeroepen zich uit te spreken voor een einde van de
“Israëlische bezetting”en steun te geven aan “oecumenische initiatieven die
zich keren tegen de Israëlische aanwezigheid in het ‘West –Jordaanse land’
(Israëls aloude thuisland Samaria-Judea).
Al
deze tegen Israël gerichte acties laten zien hoever genoemde kerken zich van
Gods Woord verwijderd hebben en weerspiegelen een toenemend antisemitisme en
demoniseren van Israël, wereldwijd. Waar zijn de kerkleiders die de
moordaanslagen van de PLO-terroristen op onschuldige Israëlische burgers
veroordelen? Het Joodse volk wordt zichtbaar in het nauw gebracht en vele
kerken doen daar volop aan mee.
Rome vandaag.
De rol die Rome vandaag speelt ten aanzien van Israël is nog even bedenkelijk als vroeger. Zo bestaat er bewijsmateriaal dat Rome PLO-terroristen de helpende hand heeft geboden. Israëlische Autoriteiten ontdekten dat de Rooms Katholieke aartsbisschop Hillarion Capucci, munitie en explosieven in zijn auto vervoerde, bestemd voor de PLO in Libanon, waarvoor hij door Israël is veroordeeld.
Cappuci was ook aanwezig op de bijeenkomst in Teheran op 24 en 25 april 2001, waar Israël’s doodsvijanden bijeen waren ter ondersteuning van 2e Palestijnse Intifada. Cappuci riep de aanwezigen, waaronder, regeringsfunctionarissen, parlementariërs, islamitische geestelijken en leiders van diverse terreurbewegingen zoals Hamas op, met machtsmiddelen terug te nemen, wat met macht is genomen. Hij doelde daarbij op de ‘bezetting’ van ‘Palestijns’ land door Israël. Cappuci liep in april 2002 ook mee in een anti-Israël demonstratie in Italië. De bisschop bedankte de ‘Palestijnen’ voor hun strijd tegen de Joden, in naam van God. Osservatore Romano, de Pauselijke krant beschuldigde in haar uitgave van april 2002, Israël van uitroeiing van het Palestijnse volk.
Rome is ook niet onduidelijk waar het gaat om haar plannen t.a.v. Israël en de stad Jeruzalem. Kardinaal Jean-Lous Tauran, het anti-Israëlische hoofd van de Vaticaanse Raad voor Interreligieuze dialoog, zegt dat bij vredesonderhandelingen in het Midden-Oosten ook de status van de ‘heilige plaatsen’moet worden meegenomen. Zo eist het Vaticaan de bovenkamer op de berg Sion, tevens de locatie van het graf van Koning David, waar Jezus en Zijn discipelen het laatste avondmaal hebben gehouden, en het hof van Gethsemane aan de voet van de Olijfberg op. Ér zal geen vrede zijn als het vraagstuk van de heilige plaaatsen niet adequaat wordt opgelost,’aldus Tauran.’Het deel van Jeruzalem binnen de drie muren –met de heilige plaatsen van de drie religies- is erfgoed van de mensheid. Het heilige en unieke karakter van het gebied moet worden worden veiliggesteld, en dat kan alleen met een speciale, internationale gegarandeerde verordening.’
Het Vaticaan porbeert echter- net als de islamitische wereld- op alle mogelijke manieren de Joodse oorsprong en identiteit van Jeruzalem te ondergraven. De voormalige aartsbisschop van Jeruzalem, Michel Sabbah, deed een beroep op de Verenigde Staten en de Europese Unie om de ‘Hebraïsering van Jeruzalem’stop te zetten. Sabbah was op 1 december 2011 aanwezig op een katholieke-islamitische conferentie in Beit Sahour, waarin hij met onder andere sheikh Muhammad Ahmad Hussein, de moefti van Jeruzalem, sprak over hoe katholieken en moslims kunnen samenleven in eentoekomstige Palestijnse staat.
Het Vaticaan wil dat Israël haar rechten op de stad opgeeft zodat Jeruzalem onder internationaal toezicht kan worden geplaatst. Rome streeft al naar internationalisering sinds de stad zich in handen van Israël bevindt. Het pausdom ontkent al eeuwen stelselmatig de legitieme rechten van het Joodse volk op de stad Jeruzalem. In 325 n.Chr. werd op het concilie van Nicea het Joodse volk officieel van haar plaats in Gods heilsplan beroofd. In 1948 schreef "Observatore Romania" dat de nieuwe staat Israël niet de erfgenaam is van het Bijbelse Israël. Het Heilige Land en zijn heilige plaatsen behoren alleen aan de christenheid ‘het ware Israël’toe. Dit soort uitspraken staan volledig haaks op wat de Bijbel leert en hebben helemaal niets met de echte Gemeente van Christus te maken. Jeruzalem is de stad van God, gegeven aan zijn kinderen, het volk van Israël. De stad Jeruzalem in het centrale punt voor de "ware" gelovige en voor het volk van Israël. In deze eeuwige stad is geen plaats gereserveerd voor de kerk van Rome met haar Babylonische afgodendienst.
In maart 2000 was Paus Johannes Paulus II, op bezoek in Israël en dit bezoek leek erop gericht weinig heel te laten van Israëls recht op Jeruzalem. Van de andere kant zorgde hij wel voor enige geestdrift door bij de Klaagmuur een “open brief” aan het Joodse volk achter te laten waarin hij namens zijn kerk vroeg om vergiffenis voor de aan de Joden begane misdaden. Ironisch genoeg begon het bezoek op het "Purimfeest" het feest dat herinnerde aan Haman, die in de 5e eeuw v.Chr., had beslist dat alle Joden gedood moesten worden. De paus bezocht het Tempelplein waar hij zijn ‘broeder’de Groot Moefti van Jeruzalem, Ikrima Sabri bezocht, de man die geen enkele gelegenheid voorbij laat gaan Gods volk te vervloeken. Deze vroeg de paus te helpen een einde te maken aan de Israëlische ‘bezetting’ van Jeruzalem. Lange tijd hebben islam en het Vaticaan met elkaar in onmin geleefd, maar nu het om Israël en Jeruzalem gaat, zijn ze plotseling vrienden en worden er onderling verdragen gesloten die tegen Israël gericht zijn. De paus was ook in Syrië. De paus zei niets, toen de Syrische leider Bashar el-Assad een golf van antisemitische uitspraken deed. Assad vergeleek het gedrag van Israël tegen de Palestijnen met het moorddadige gedrag van de Joden tegen Jezus en de profeet Mohammed. De paus zweeg ook toen Assad Israël beschuldigde van schending van de heilige plaatsen van zowel het christendom als de islam.
Op 12 september 2006 baarde Joseph Ratzinger nog opzien toen hij zei dat de god van de moslims onredelijk is en hij tevens de jihad en het gebruik van geweld in naam van de Koran scherp veroordeelde. De reactie van de islamitische wereld was voorspelbaar: dreigementen, rellen, en natuurlijk geweld. Over de hele wereld eisten moslimleiders excuses van de paus. In de PLO-gebieden werden kerken en christenen aangevallen, in Somalië werd een Italiaanse non geëxecuteerd en in Irak werd een Syrische orthodoxe priester onthoofd. Op islamitische forums werd de paus afgebeeld als Dracula, werd opgeroepen om hem af te slachten en werd hij de 'varkensknecht van het kruis' genoemd. De Iraanse opperleider ayatollah Khameni sprak van het 'complot van de kruisvaarders' en de Moslim Broederschap dreigde met 'reacties die erger zijn dan die na de Deense (Mohammed) cartoons'. De paus bezweek onder de grote druk en bood zijn excuses aan, in de hoop meer geweld te voorkomen.
Het Vaticaan probeert praktisch de hele geschiedenis door de controle te krijgen over de 'heilige' religieuze plaatsen in Jeruzalem. Kardinaal Jean-Lous Tauran, het anti-Israëlische hoofd van de Vaticaanse Raad voor Interreligieuze Dialoog, vind dat bij vredesonderhandelingen in het Midden Oosten ook de status van deze 'heilige plaatsen' moet worden meegenomen. Zo eist het Vaticaan de bovenkamer op de berg Sion -tevens de locatie van het graf van Koning David- , waar de Here Jezus en Zijn discipelen het laatste avondmaal zouden hebben gehouden, en de hof van Gethsemane aan de voet van de Olijfberg op. 'Er zal geen vrede zijn als het vraagstuk van de heilige plaatsen niet adequaat wordt opgelost. Het deel van Jeruzalem binnen de drie muren -met de heilige plaatsen van de drie religies- is erfgoed van de mensheid. Het heilige en unieke karakter van het gebied moet worden veiliggesteld, en dat kan alleen met een speciale, internationaal gegarandeerde verordening', aldus Tauran
Het Vaticaan probeert -net als de islamitische wereld- op alle manieren de Joodse oorsprong en identiteit van Jeruzalem te ondergraven. De eerder genoemde voormalige aartsbisschop van Jeruzalem, Michel Sabbah, deed een beroep op de VS en de EU om de 'Hebraïsering van Jeruzalem' stop te zetten. Sabbah was op 1 december 2011 aanwezig op een katholieke-islamitische conferentie in Beit Sahour, waarin hij met onder andere sheikh Muhammad Ahmad Hussein, de 'grote' mufti van Jeruzalem, sprak over hoe katholieken en moslims kunnen samenleven in een toekomstige Palestijnse staat.Een paar dagen eerder uitte de Latijnse patriarch van Jeruzalem, Fouad Twal, in een toespraak voor de bisschoppen van de Europa en Noord Amerika felle kritiek op 'de steeds verdergaande invasie van Jeruzalem door Israëlisch rechts en hun pogingen om het te veranderen in een puur Hebreeuws-Joodse stad waarin de andere geloven zijn uitgesloten.' Afgelopen zomer verwierp hij in Londen openlijk de aanwezigheid van 550.000 Israëliërs in Jeruzalem en Judea en Samaria. In september sprak Twal in Washington zijn steun uit voor een onafhankelijke Palestijnse staat, iets dat paus Benedictus tijdens zijn bezoek aan Bethlehem op 13 mei 2009 al eerder openlijk had gedaan.Het Vaticaan wil ook dat Israël de soevereiniteit over de Klaagmuur en de Tempelberg opgeeft.
De eisen van het Vaticaan komen neer op het verdrijven en ontkennen van het Joodse karakter van Jeruzalem, dat al zo'n 3000 jaar geleden de hoofdstad van Israël was en sinds die tijd nog nooit de hoofdstad van een andere staat dan een joodse is geweest. Omdat Jeruzalem tevens geclaimd wordt door de moslims -en dat terwijl de stad niet éénmaal in de Koran wordt genoemd- is het Vaticaan een alliantie aangegaan met de islam. Dit pact tussen Rome en Mekka ontkent de Joodse historische rechten in Jeruzalem en tevens die in het 'heilige land'. Het uiteindelijke gezamenlijke doel: een definitief einde te maken aan het bestaan van de staat Israël.
Rome is volledig gecapituleerd en is een pro-islamitische koers ingeslagen waarbij de met name door moslims vervolgde christelijke minderheden in het Midden Oosten volkomen, waaronder de Kopten in Egypte, worden genegeerd en aan hun lot worden overgelaten, en de Joodse staat Israël de schuld van alle problemen in de regio krijgt. Recent bracht zelfs een delegatie islamitische geestelijken van de Iraanse Consultatieve Vergadering een bezoek aan het Vaticaan, en werd aartsbisschop Edmond Farhat naar Teheran gestuurd om daar deel te nemen aan de 'internationale conferentie over de wereldwijde campagne tegen het terrorisme'. Al in de herfst van 2010 ontmoetten gezanten van het Vaticaan in Teheran moslimleiders voor een 'interreligieuze dialoog'. Hier prees kardinaal Tauran de 'hartelijke geest' van Iran en de 'vriendelijke Ahmadinejad'.
In 2008 organiseerde het Vaticaan het eerste driedaagse forum met islamitische leiders. De paus ontmoette toen één van de gevaarlijkste islamistische leiders in het Westen: Tariq Ramadan, de kleinzoon van Moslim Broederschap oprichter Hassan al-Banna. Ramadan is een Zwitserse geestelijke die het bestaansrecht van Israël ontkent en die vanwege zijn banden met extremisten de toegang tot de Verenigde Staten is ontzegd. Dit is dezelfde Ramadan die in 2006 op hoge kosten van de Nederlandse gemeenschap -namelijk 200.000 euro per jaar voor één dag per week, en 400.000 euro extra voor debatten en wijkbezoeken- een gasthoogleraarschap aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam kreeg en in dienst trad als adviseur integratie van de gemeente Rotterdam.
Van 8 tot 15 mei 2009 was de zogenaamde “plaatsvervanger van de Here Jezus op aarde” in Israël. Israëls president Simon Peres begroette hem met de woorden “Blessed is he who comes”. In de aanloop van zijn bezoek sprak Benedictus de woorden ’60 jaar geweld en onrechtvaardigheid’ daarmee doelend op Israël’s optreden tegen de Palestijnse terreur. Peres spoorde de Israëlische overheid aan om de controle van belangrijke christelijke heilige plaatsen aan het Vaticaan over te dragen.Israël en het Vaticaan onderhandelen al sinds 1999 over het overdragen van bepaalde delen van de ‘berg Sion’ aan de Kerk van Rome. Het Vaticaan claimt eveneens bepaalde gebieden rondom het meer van Galilea, in Caesarea en in andere delen van Jeruzalem. Rome heeft in het verleden meermalen aangedrongen op een internationale status voor Jeruzalem, waarbij zij dan het beheer over de heilige plaatsen voor haar rekening wilde nemen, opdat dan iedereen vrijelijk toegang tot de heilige plaatsen heeft.
In mei 2011
verklaarde bisschop Mariano Crociata dat het Vaticaan voorstander is van de
bouw van nieuwe moskeeën in Europa. Een maand later was er in Turijn een
ontmoeting tussen de Europese bisschoppen en Europese moslims (ook hier was
kardinaal Tauran aanwezig) en werd de noodzaak voor een 'progressieve culturisering
van de islam in Europa' onderstreept. Ondanks het feit dat de Amerikaanse
Commissie voor Religieuze Vrijheid Egypte voor het eerst op de lijst van landen
met de 'allerergste christenvervolgingen' plaatste, ontving de Comunione e
Liberazione, één van de invloedrijkste bewegingen in de Katholieke Kerk,
in september een senior leider van de Moslim Broederschap die de president is
van Al Azhar, de belangrijkste islamitische universiteit in Caïro.
Vaticaan neemt islamitische propaganda over
Het in het voorjaar van 2005 weer tot leven geroepen Sanhedrin, zegt dat de katholieke kerk een ‘verborgen agenda’ heeft en zegt dat er al lang sprake is van een vrije toegang. “iedere godsdienst heeft in Israël haar eigen heilige plaatsen en er wordt hen niets in de weg gelegd om die te bezoeken. De staat Israël gerandeert de vrije toegang tot alle heilige plaatsen. Wrang genoeg geldt dit niet voor Joden die de voor hen meest heilige plaats, de Tempelberg, niet vrijelijk mogen betreden. Ieder ander heeft er wel toegang. Dat geldt evenzeer voor alle christelijke en islamitische heilige plaatsen in het land” aldus het sanhedrin. De Joodse raad waarschwt de onderhandelaars van Israël en het Vaticaan dat ze geen overeenkomst moeten sluiten “omdat die niets waard zal blijken te zijn. Geen enkele Joodse instelling zal zich er aan houden.” In de verklaring haalt het Sanhedrin fel uit naar de katholieke kerk, die ze “de leidende christelijke kerk in de wereld “ noemt, maar ook “de erfgenamen van de Romeinen, de veroveraar, de verwoester van Jeruzalem, de verdrijver van Joden en vernietiger van het land van Israël.”
Tijdens zijn bezoek aan Israël zei de paus dat Gods verbond met het volk van Israël nog steeds van kracht is en dat zijn beloften levend zijn. Maar ook deze Paus is geen vriend van Israël want tijdens zijn bezoek aan Bethlehem, de geboorteplaats van de Here Jezus Christus sprak hij zijn steun uit voor een PLO-staat en zei dat hij de frustraties van hun onvervulde ‘legitieme ambitie’ voor een PLO-staat begreep. De Veiligheidsmuur noemde hij een “symbool van de impasse tussen Israëli’s en de Palestijnen“, wenste hen spoedig een “eigen staat toe in het land van hun voorvaderen” en beloofde voor de Palestijnen te zullen “bidden voor vrede, vrijheid en stabiliteit die hen zolang [door Israël] wordt ontzegd “.Hij zei hij dat beide volken in vrede in hun eigen thuisland moeten kunnen leven in door de internationale gemeenschap erkende grenzen. De Holocaust-revisionist Mahmoud Abbas die ooit nog afstudeerde aan de Lumumba Universiteit in Moskou met een proefschrift waarin hij de holocaust minimaliseerde, was natuurlijk bijzonder blij met de uitspraken van de paus. De uitspraken van de paus zijn in volledige tegenspraak zijn met wat de Bijbel zegt over wie de rechtmatige eigenaar van dit land is. Staand naast PLO-leider Abu Mazen (Mahmoud Abbas) riep hij Israël op om ‘de vrede te omarmen’ . Alsof de Palestijnen dat al gedaan hebben! Tijdens zijn bezoek aan Yad Vashem bad hij niet om vergeving voor de vernietiging van de zes miljoen Joden in de Holocaust, en noemde ook in zijn rede de Duitse nazi’s niet. Zoals bekend was Benedictus lid van de Hitlerjugend en diende hij in het Duitse leger. Benedictus weigerde een bepaald deel van het Holocaust herdenkingsmuseum te bezoeken omdat er een foto hangt van ‘oorlogspaus’ Pius XII die paus was tussen 1939 en 1958. In een bijschrift onder de foto staat het verwijt dat Pius heeft gezwegen over de jodenvervolging tijdens de Tweede Wereldoorlog.
Bethlehem, 13 mei 2009. Paus Benedictus VI – in zijn jonge
jaren nog lid van de Hitlerjugend – samen met Abu Mazen (Mahmoud Abbas) de
leider van het Fatah/PLO bewind. (Photo:
Uriel Sinai/Getty Images)
Er zijn na de Tweede Wereldoorlog veel vragen gerezen onder historici, ethici en theologen, over de rol van de RK-kerk gedurende de oorlogsperiode en in het bijzonder die van ‘oorlogspaus’ Pius XII. Men wil de Vaticaanse archieven inzien om te kunnen onderzoeken welke rol deze paus speelde tijdens de oorlog. Maar dit archief zal nog tot minstens 2014-2015 gesloten blijven voordat het uit 16 miljoen documenten bestaande Pius-archief volledig zal zijn gecatalogiseerd. Dat heeft het Vaticaan laten weten bij monde van de pauselijke woordvoerder, Frederico Lombardi. Voor sommigen is deze paus een van de meest verdorven pausen aller tijden geweest en zou hij niet vies zijn geweest van samenwerking met Hitlers moordmachine. Hij zou openlijk met het nazi-bewind hebben gesympathiseerd. Uit de beschikbare documenten blijkt dat Pius XII en andere hooggeplaatste persoonlijkheden van het Vaticaan, gedetailleerd op de hoogte waren van de, door de Nazi’s bedreven vernietiging van het Joodse volk- en wel veel eerder dan het Vaticaan toegeeft.
Pius XII heette voorheen Monseigneur E.Pacelli, pauselijk nuntius in Duitsland van 1928-1939, onder Paus Pius XI. Pacelli was ná W.O.1 een fervente bestrijder van het communisme. Leidde de kerk in Spanje, Italië en Duitsland tot enorme steun aan het fascisme. In Duitsland leidde hij de Duitse Katholieke Partij tot volledige steun aan Hitler. Tijdens het conclaaf van 1939 verklaarde Pacelli dat Pius X die in 1900 was overleden, aan hem was verschenen en had verklaard, dat hij Pacelli de nieuwe paus zou worden. Ook zou de Maagd Maria een persoonlijk wonder voor hem gedaan hebben. Hij beweerde met grote stelligheid dat de Here Jezus hem had bezocht en met hem had gesproken. Hij wist alles van de plannen van Hitler en stond daar voor de volle 100% achter.Hij zou persoonlijk de uitroeiing van 1.2 miljoen orthodoxe Serviërs hebben bevolen, omdat de R.K.-kerk nog een appeltje te schillen had met de Oosterse orthodoxe kerk. In Kroatië werd het vuile werk uitgevoerd door de aartsbisschop van Zagreb: Ante Pavelic, en Kardinaal Stepinac (ambassadeur van het vaticaan).
Paus
Pius XII met Adolf Hitler
Als
Pius XII zou niets hebben ondernomen om de massavernietiging in de nazikampen
tegen te gaan. Dirk
Verhofstad schrijft in zijn boek “Pius XII en de vernietiging van de
Joden” dat de paus bijzonder goed op de hoogte was van de gruwelijkheden
van Hitlers regiem. De paus zou geen
enkel woord van afkeuring gericht hebben tegen Adolf Hitler en
Mussolini. Ook zou hij toegestaan hebben dat de RK-priester Tisso hoofd werd
van de nazi-regering in Tsjecho-Slowakije. Als zodanig heeft hij vele
jodentransporten georganiseerd naar de kampen in Duitsland. Ook heeft hij
toegestaan dat in Kroatië de fascist Anton Pavelic samen met aartsbisschop
Alois Stepinac in de Tweede Wereldoorlog een coalitie vormde met de pro-nazi
partij Ustaschi.Deze Ustaschi
heeft een vreselijke slachting aangericht onder de Joden en onder de
Grieks-orthodoxe gelovigen en onder niet-rooms-katholieken. Volgens officiële
schatting zijn er 50.000 Joden en 700.000 niet rooms-katholieken omgebracht in
concentratiekampen en in hun woonplaatsen. Een deel van de RK-geestelijkheid
nam actief deel aan de slachtpartijen. Na de oorlog probeerden deze misdadigers
te vluchten waarbij ze door het Vaticaan werden geholpen door middel van een
ontsnappingroute via de kloosters.
Daniel Jonah Goldhagen schrijft in zijn boek “A Moral Reckoning” dat de Duitse RK-kerk zelfs haar doopregisters had opengesteld voor het nazi-regime, zodat bepaald kon worden wie jood was en wie niet. Verscheidene historici huldigen echter de opvatting dat Pius het nazisme onvoldoende heeft veroordeeld en geen actief beleid zou hebben gevoerd om Joden te helpen. Een positief geluid ten aanzien van Pius XII, komt van historicus en hoogleraar antisemitisme Hans Jansen. Deze schrijft in zijn boek “Pius XII- chronologie van een onophoudelijk protest” dat de opvatting dat de paus heeft gezwegen ten opzichte van het nazisme ‘historisch onjuist’ is. Radio Vaticana zou tijdens de Tweede Wereldoorlog in naam van deze paus onophoudelijke tegen de jodenvervolging in Europa hebben geprotesteerd. De paus zou geen ‘stilte’ maar ‘voorzichtigheid’ betracht hebben ten aanzien van Hitler-Duitsland. In zijn kerstrede van 1942 verwees Pius in bedekte termen naar de deportatie van Joden. Dit tot woede van de Duitse diplomaten in Rome en van de Italiaanse fascisten. Toen de encycliek Summie Pontificatus verscheen, schreef Goebbels, de tweede man van het nazisme in zijn dagboek: ‘de encycliek is verschenen en de paus is erg hard over ons’. Er zouden na de oorlog veel Joden naar het Vaticaan zijn gekomen om de paus te bedanken voor wat hij had gedaan. Volgens de huidige paus Benedictus XVI liet paus Pius XII geen gelegenheid voorbijgaan om op te komen voor de Joden en ze te redden tijdens de vervolging door de nazi’s. Pius zou duizenden Joden in Rome hebben laten onderduiken, terwijl het gevaar dreigde dat Hitler de soevereiniteit van Vaticaanstad zou schenden. Volgens Benedictus vond Pius’ strijd tegen de jodenvervolging plaats “in het geheim en in stilte, omdat dat de beste manier was om Joden te redden”. Pius had daar echter wegens omstandigheden vaak over moeten zwijgen.
Voor
zijn inspanningen heeft Pius na de oorlog talloze en unanieme blijken van
dankbaarheid ontvangen. Bij zijn dood in 1958 schreef onder meer Golda Meir,
destijds Israëls minister van Buitenlandse Zaken: ‘toen ons volk, gedurende
tien jaar naziterreur, getroffen werd door de meest verschrikkelijke foltering,
verhief de stem van de pontifex zich ten faveure van de slachtoffers’.
Golda Meir premier van Israël
Volgens de getuigenis van de Duitse minister van Buitenlandse Zaken in de tweede wereldoorlog Joachim von Ribbentrop, afgelegd tijdens de processen van Neurenberg, zou de paus regelmatig geprotesteerd hebben tegen de gang van zaken.
Een punt van kritiek is zonder enige twijfel de rol van de RK-kerk geweest bij de vluchtroute, de zogenaamde rattenlijn, waarlangs vooraanstaande nazi’s naar Zuid-Amerika konden vluchten. Volgens het boek van Ernst Klee werden door Alois Hudal, Titulaire bisschop en vertrouweling van Pius XII paspoorten aan nazi vluchtelingen verstrekt. Na de oorlog hielp zijn kerk vele Duitse oorlogsmisdadigers aan vervalste papieren zodat ze veilig naar het buitenland konden vluchten. Zo vond Alois Brunner, de rechterhand van Adolf Eichmann, met hulp van het Vaticaan onderdak in de Syrische hoofdstad Damascus. Eichmann werd zelf met hulp van pater Anton Weeber onder de schuilnaam Ricardo Klement naar Argentinië geholpen. Ook Martin Bormann, partijsecretaris en secretaris van Hitler, vertrok in 1948 met vervalste Vaticaanse documenten en een grote zak geld naar Argentinië. Honderden andere door de geallieerden gezochte oorlogsmisdadigers zoals Josef Mengele werden eerst in gebouwen van de RK-kerk ondergebracht en daarna met geld en gloednieuwe rechtsgeldige identiteitspapieren met hun nieuwe naam verder geholpen. Mengele werd ook wel ‘de Engel des Doods’ genoemd vanwege zijn beestachtige experimenten met gevangenen in het concentratiekamp Auschwitz. Veel rooms-katholieke geestelijken vluchtten met hen mee omdat ze bang waren dat het communisme de macht in Europa over zou nemen.
Onder leiding
van journalist Gabriele Weber heeft een groep Duitsers een rechtszaak
aangespannen tegen het 50 jaar durend geheimhoudingsverbod op
overheidsarchieven met daarin informatie over de vlucht van Nazi-topman Adolf
Eichmann, die ook wel de 'architect van de Holocaust' wordt genoemd. Volgens de
groep zijn er sterke aanwijzingen dat hoge officials van het Vaticaan Eichmann
na de Tweede Wereldoorlog hebben geholpen bij zijn
ontsnapping naar Argentinië.In 1946 ontsnapte Eichmann uit Amerikaanse
gevangenschap en hield hij zich schuil in achtereenvolgens Duitsland, Italië en
Zwitserland. Onder de schuilnaam Riccardo Klement vluchtte hij vervolgens met
een vals paspoort naar Argentinië. Het valse paspoort kreeg Eichmann van de
Duitse bisschop Alois Hudal, van wie bekend is dat hij vanuit Rome talloze
Nazi's heeft helpen ontsnappen naar het buitenland. Na 15 jaar in Argentinië te
hebben geleefd werd Eichmann uiteindelijk gepakt door de Israëlische geheime
dienst Mossad, en werd hij in
Adolf Eichmann zag het uitroeien van de Joden als zijn plicht.
Eichmann was
van 1941 tot 1945 het hoofd van de afdeling Joodse Zaken van de Gestapo en in
die functie verantwoordelijk voor het sturen van miljoenen Joden naar de
vernietigingskampen.
Adviseur Vaticaan wil internationale troepenmacht in Israël
De belangrijkste Islam-adviseur van Paus Benedictus XVI, vader Samir Khalid Samir -een Jezuïet van Egyptisch-Arabische afkomst- wil dat het Vaticaan een plan ondersteunt om een internationale troepenmacht in Israël te stationeren, een internationale commissie op te richten die beslist over het lot van Jeruzalem en alle Palestijnse 'vluchtelingen' het recht geeft op terugkeer. Feitelijk betekent dit plan niets anders dan het einde van de Israëlische soevereiniteit en daarmee de liquidatie van de Joodse Staat. De Islam-adviseur schrijft in zijn zogenaamde 'Decaloog voor Vrede', op 9 augustus 2009 gepubliceerd op de website van de ervaren Vaticaanse analist Sandro Magister, dat hét probleem dat vrede in het Midden Oosten in de weg staat de creatie van de staat Israël in 1948 was. Volgens hem beging Europa, gesteund door de supermachten, uit 'schuldgevoel' over de Holocaust een 'nieuw onrecht' tegen de Palestijnse bevolking, door geen rekening te houden met hen bij de oprichting van een speciale staat voor de Joden. Samirs voorstelling van zaken wijkt echter volledig af van de werkelijke, historische gang van zaken. Al in 1922 besloot de toenmalige Statenbond, de voorloper van de VN, tot de oprichting van een Joods thuisland in het toenmalige Britse Palestina. De voorbereidingen voor deze oprichting waren al vóór de Tweede Wereldoorlog afgerond.
Daarnaast is het tevens een feit dat de meeste Israëli's, in tegenstelling tot wat Samir beweert, niet afkomstig zijn van door de Holocaust uit Europa verdreven Joden, maar van Joden die door de Arabische landen na 1947 werden weggejaagd. Ten tijde van de heroprichting van de Joodse staat bevonden er zich zo'n 600.000 Joden in Israël; maar liefst 700.000 werden er uit de Arabische landen naar Israël verbannen, inclusief uit Irak, waar de Joden al 1000 jaar leefden vóórdat de Arabieren er arriveerden.Door de Arabische verbanning van de Joden creëerden zij een bevolkingsconcentratie die het mogelijk maakte dat Israël een regionale supermacht kon worden. De grootste meerderheid van de Arabieren wilden niet met de Joden samenleven, en verlieten vervolgens uit eigen beweging het hernieuwd opgerichte Israël.Samir 'vergeet' tevens dat het VN-verdelingsplan uit 1948 wel degelijk voorzag in de oprichting van een Arabische staat. Als de Arabieren hiermee akkoord waren gegaan, dan zouden ze het piepkleine Joodse vluchtelingenstaatje uiteindelijk omsingeld en geabsorbeerd kunnen hebben. Het waren daarom niet Europa en de supermachten, maar de Arabische landen zélf die geen rekening hielden met de al aanwezige bevolking, maar doelbewust de Arabieren opriepen om weg te gaan met als doel de Joodse staat nog in haar wieg te vermorzelen.
De door Samir gepresenteerde schandalige verdraaiing van de historische feiten is met name in Europa blindelings overgenomen door de media -en daardoor ook door de meeste burgers. Het is echter buitengewoon moeilijk om op basis van de feiten te argumenteren met mensen, die diep in hun hart een existentieel probleem hebben met of Israël, of de Joden - of beide (feitelijk gaat dit heel vaak samen, ook al wordt dit bijna altijd ontkend). En daarom wordt ook door de prominente Islam-adviseur van de Paus geheel ten onrechte de 'Holocaust' aangevoerd als reden voor de oprichting van de staat Israël.
In oktober 2010 werd in Rome een katholieke synode gehouden van bisschoppen uit het Midden-Oosten, waar alles werd gedaan om de verbinding tussen de Bijbel en de staat Israël te ontkennen.In de slotverklaring stond onder meer: ‘het is onacceptabel dat theologische en Bijbelse posities worden ingenomen waarin het Woord van God wordt misbruikt om onrecht te rechtvaardigen.’Tijdens een persconferentie werd deze cryptische uitspraak nader uitgelegd door de Grieks-Melkitische aartsbisschop Cyrille Salim Bustros: ‘Er bestaat geen uitverkoren volk meer. Het concept van een beloofd land kan niet worden gebruikt als een argument om de terugkeer van de Joden naar Israël en de uitwijzing van de Palestijnen te rechtvaardigen. Het rechtvaardigen van de bezetting van Palestina door Israël kan niet worden verdedigd op basis van de heilige Schrift.’ Deze uitspraken en de slotverklaring van de Midden-Oosten synode zet de kerk jaren terug in het proces van verzoening tussen de kerk, het Joodse volk en Israël.Een proces dat werd geïnitieerd en ondersteund door de pausen Johannes Paulus II en Benedictus XVI. ‘Dergelijke theologische discussies over de uitleg van de Bijbel dateren nog uit de Middeleeuwen.
Een ieder die Israël
aanraakt maakt zichzelf blind voor de waarheid
De meeste kerken zijn al zo dood als een pier.Wat rest is nog een beetje kerkje spelen door blinde leiders. Het is verbijsterend om te zien hoe grote aantallen christenen zich laten misleiden door hun kerkelijke leiders en daardoor weigeren het gezaghebbende woord van God nog te aanvaarden. Het christendom is uitgegroeid tot een nieuwe vorm van humanisme en is ijverig bezig de genade Gods af te wijzen. Met edele motieven is het bezig zélf het heil te bewerken en loopt het de God van Abraham, Isaäc en Jacob voor de voeten. Hoe kort van memorie blijken vele christenen te zijn, hoe weinig historische kennis leggen zij aan de dag als het om Israël gaat. Wie zich aan Israël vergrijpt, ondergraaft daarmee zijn eigen bestaan. De bewering dat Gods voorkeur uitgaat naar de kerk inplaats van het joodse volk leidt tot een trots en zelfvoldaanheid waardoor er veel kwaad richting Israël ontstaat. De jammerlijke blindheid van vele kerkleiders maakt dat de gemeenteleden de geweldige plannen van God met Israël worden onthouden. De opvatting dat de kerk in de plaats van Israël is gekomen en dat daardoor alle profetieën vervuld zijn in de kerk en zodoende alle zegeningen voor Israël op de kerk zijn overgegaan, het zogenaamde ware Israël van God, is het resultaat van een ontstellende dwaling.Het ontkennen van Israëls goddelijke bestemming ondermijnt elk vertrouwen in de nauwkeurigheid en de praktische waarde van Gods Woord. De hele wereld heeft door de eeuwen heen Gods wonderdaden met Zijn volk kunnen aanschouwen. Hij leidde het kleine Israël vanaf 1948 van de ene zege naar de andere. Alle sterke machten die Israël aanvielen konden het niet verslaan of vernietigen. De hele wereld is getuige van het wonder dat Israël heet, maar weinigen zien daarin de Machtige hand van God, waaronder vele kerken.
Sinds de 4de eeuw zijn er drie anti-Joodse strategieën gevolgd: (gedwongen) bekering, verbanning en uitroeiing. De christelijke zendelingen/ missionarrissen zeiden: "je hebt geen recht om onder ons als Joden te leven." De wereldse heersers zeiden: "je hebt geen recht onder ons te leven." De nazi’s zeiden: "je hebt geen recht om te leven." Als de kerk zich eens serieus zou bezinnen op haar oorsprong dan komt ze bij Israël terecht, want de kerk wortelt in Israël. De wereldwijde kerk is begonnen als een groepje Joodse Messias gelovigen in en om de Tweede Tempel in Jeruzalem. Wie eerlijk de kerkgeschiedenis onder ogen ziet constateerd een uiterst pijnlijk proces van jodenvervolging. Er loopt een spoor van bloed en tranen door de kerkgeschiedenis van Europa. Helaas bleek de christelijke bodem van Europa een vruchtbare voedingsbodem voor antisemitisme en jodenhaat.De profeten van Israël maken duidelijk dat God de volkeren straft om wat ze in hun boosaardigheid Israël aandoen. In het christelijk Europa was het mogelijk dat een niets ontziende barbaarse ideologie tallozen in haar greep kreeg.
Christelijk Europa gaf
nazi-Duitsland de kans om haar duivelse plannen voor de uitroeiing van het
Joodse volk te volvoeren. Reeds in
280.000 van de 525.000 Duitse Joden slaagden er nog op tijd in Duitsland te verlaten. In Europa vondt de holocaust plaats als absoluut dieptepunt in de menselijke geschiedenis. Men was van plan om het gehele Joodse volk totaal van de aardbodem te laten verdwijnen. Er rust daarom een zware schuld op de volken en kerken in Europa. Veel bijbelgetrouwe christenen spreken over de bedekking die over Israël ligt als het gaat over het evangelie van Jezus de Messias. Maar met evenveel recht en reden kan men spreken van een geeestelijke bedekking over de kerken als het gaat om Gods weg met Israël en Gods trouw aan Israël.
Holocaust
ontkenner Richard Williamson en de Pius X beweging
De huidige
paus Benedictus XVI heeft een bisschop gerehabiliteerd die de gruwelijke
moordpartij op het Joodse volk ontkent. Het gaat om de Brit Richard Williamson,
die in 1988 uit de katholieke kerk was gezet. Williamson beweerde in een in
november 2008 gehouden interview met een Zweeds tv-station dat er geen
overtuigende historische bewijzen zijn tegen de vergassing van zes miljoen
joden op last van Adolf Hitler. Hij zei dat er “overweldigend” bewijs is, dat
er in de nazi-concentratiekampen nooit gaskamers zijn geweest en dat er door de
Duitsers hooguit 300.000 Joden zijn omgebracht en geen zes miljoen. De
rehabilitatie van deze figuur is een regelrechte belediging voor Israël en de
meer dan
Holocaust ontkenner Richard Williamson
Joodse organisaties zoals het
American Jewish Committee, het Simon Wiesenthal Center en het Jewish Agency
veroordeelden het Vaticaan. Uiteindelijk kwam Benedictus met een verklaring
waarin hij Williamson opriep zijn standpunt te herzien. Ook distantieerde hij
zich van de beweringen van de bisschop en zei tegenover duizenden pelgrims te
wensen dat de herinnering aan de Holocaust 'de mensheid zal laten nadenken over
de onvoorspelbare macht van het kwaad'. Hij vervolgde: "Dat de Shoah een
waarschuwing voor iedereen mag zijn tegen vergetelheid, ontkenning of
reductionisme en sprak van 'de wrede massamoord op miljoenen joden' en
riep zijn bezoeken aan Auschwitz in herinnering
in mei
De uitlatingen van Williamson staan niet op zichzelf. De aartsbisschop van Porto Alegre in Brazilië Dadeus Grings, zegt dat de verhalen over de Holocaust zijn overdreven en dat de Joden de wereldwijde media domineren. Ook zegt hij dat er meer Katholieken in de Holocaust zijn omgebracht dan Joden, maar dat dit niet wordt verteld in de door de Joden gedomineerde media. In een zes pagina’s tellend verslag zegt de bisschop “hoeveel miljoen Katholieken zijn het slachtoffer van de Holocaust geworden?” Tweëntwintig miljoen?” ” De Joden zeggen dat zij het grootste aantal doden te betreuren hebben, maar dat waren de zigeuners.” De Franse aartsbisschop Marcel Lefebvre, oprichter van de priesterbroederschap Pius X waartoe Williamson behoort, heeft vele anti-joodse uitspraken gedaan. Volgens dit broederschap zijn Joden vijanden van de mensheid. De Pius X-beweging, blijkt in alle geledingen doortrokken van antisemitisme. Het is dan ook onbegrijpelijk dat paus Benedictus toenadering heeft gezocht tot deze beweging. Het Belgische blad Joods Actueel heeft onderzoek gedaan naar de Pius X-beweging en komt met schokkende feiten. Niet alleen de omstreden bisschop Williamson blijkt een antisemiet, het antisemitisme is doorgedrongen tot in de uithoeken van de beweging. Joods Actueel spreekt van “de ergste antisemitische propaganda in duizenden kerken wereldwijd.”
Het begint al op de internationale hoofdwebsite fsspx.org en gaat verder op de
vele landelijke vertakkingen. Hatelijkheden tegen Joden werden opgetekend op de
internationale hoofdwebsite en op sites van de beweging in Oostenrijk, Ierland,
Verenigde Staten, Brazilië, Azië, Zuid-Afrika en Polen. Op de Amerikaanse
website worden Joden “de vijand van de mensheid” genoemd. De Zuid-Afrikaanse
site zegt dat Joden steeds dichter bij hun einddoel komen, namelijk “het
overheersen van de gehele wereld”. De Ierse website vermeldt: “De Joden zijn
schuldig aan Godsmoord”. De Duitse site zegt dat “ook de hedendaagse Joden
schuldig zijn aan Godsmoord omdat ze Christus niet erkennen als God.” De Belgische
site beschuldigt Joden ervan “dat ze nog steeds denken dat zij het enige,
uitverkoren volk zijn” en de Britse site vermeldt dat “Joden overal zijn en de
gehele wereld willen commanderen.” Joods Actueel zegt dat het kopieën van alle
Pius X-sites heeft gemaakt, omdat ze vreest dat de beweging de antisemitische
teksten van de sites zal laten halen als ze hiervoor onder vuur komt te liggen.
Het aantal volgelingen van de Pius X-beweging wordt wereldwijd geschat op tussen de 600.000 en één miljoen mensen. Een verschil met Williamson is dat terwijl die eerste flagrante leugens verspreidt over het verleden, we hier te maken hebben met beschuldigingen tegen Joden vandaag. Dit zet met name aan tot haat tegen de huidige generatie Joodse mensen.
Er is geen enkele sprake van een breuk van Gods beloften aan Israël. De terugkeer van de Joden naar het land van hun vaderen is een directe vervulling van profetische teksten in het Oude Testament. De onverschilligheid van de zijde van de kerken jegens de met regelmaat in Israël terugkerende Palestijnse gruweldaden kan slechts uitgelegd worden als christelijke hoogmoed en als uiting van het feit, dat de kerk volledig van haar wortel is vervreemd. Er zijn heidense gebruiken en leringen in gedrongen, waardoor de kerk haar rug naar God gekeerd heeft en een voor de mensen aangename boodschap is gaan verkondigen. De Here komt niet terug om de een of andere kerk te dienen. De Here komt terug voor Zijn volk en de heidenen die in Hem zijn wedergeboren. Onze wereld kent vele miljoenen mensen die niet in God en Zijn Woord geloven. Zij hebben geen idee hoe deze wereld er voor staat. Maar ook onder de christenen die wel op de hoogte zouden moeten zijn, verkeren er velen in een toestand van diepe slaap. Zij dienen God nog slechts als slaapwandelaars en hebben geen idee wat Gods bedoeling is met het volk van Israël en met de kerk die Zijn volk heeft afgewezen.
Dat is de valse kerk die pretendeert de ware bruid van Christus te zijn maar die in werkelijheid overspelig verbonden is met de wereld. Grote aantallen christenen zijn door hun eigen kerk op een dwaalspoor gezet en weten vaak niet meer wat ze moeten geloven. Veel christenen worstelen met de vraag hoe ze de staat Israël kunnen verbinden met hun bijbels geloof terwijl het toch zo duidelijk is. "De huidige staat Israël is het enige zichtbare en reeël tastbare teken van Gods trouw in deze op drift geraakte wereld." De komende gebeurtenissen zullen niet alleen de ongelovigen overvallen maar ook de kerken en de christenen die in een toestand van slaap verkeren. De wederkomst van Jezus zal ook de kerk die Israël heeft afgewezen, als een dief in de nacht overvallen. De kerken spreken " wij moeten getuigend spreken van Jezus de Christus" maar ze zijn geheel van de wortel ontvreemd. Jezus is niet los verkrijgbaar. Hij behoort bij Zijn volk en Zijn volk behoort bij hem.
Vele
eeuwen al bouwen kerken uit de naties hun identiteit op een verachtelijke
houding ten opzichte van het Joodse volk. Het is geen wonder dat het
afbraakproces van de kerken nog steeds in volle gang is. Alles wat ze over
Israël afroepen komt op hun eigen bordje terug. De onwetendheid van vele kerken
over Gods plan met Israël heeft een hele serie verkeerde opvattingen en
leringen doen ontstaan, die de houding en de zienswijze t.o.v. Israël zeer
nadelig beïnvloed hebben. Het echte woord van wijsheid en de gave der
onderscheiding lijkt geheel te ontbreken op de kansel van vandaag. Diverse
kerkleiders laten dikwijls zien aan wiens kant zei staan in het conflict tussen
Israël en de ‘Palestijnen’. Nog steeds verschijnen er artikelen waarin
kerkleiders beweren dat de huidige ontwikkelingen rond Israël geen profetische
basis hebben en niets te maken hebben met Gods beloften aan dit volk. In
Nederland worden kerken gebruikt voor de ‘Palestijnse’ strijd en hoe
solidariteit met de PLO-moordbrigades betuigd kan worden. Gods Woord wordt
totaal genegeerd. De grote vraag is of ze nog op tijd wakker worden!
In Nederland
trakteerde predikant, Ds. Kees Mos van de Wassenaarse Messiaskerk, zijn
gemeente in maart 2005 op een onvervalst antisemitische preek. Mos: De Jood
in ons heeft ‘het heil voor geld verkwanseld’, en de ‘zonde van de Jood is dat
hij weigert mens te zijn’. Mos schildert de Jood af als een verrader.
Volgens Mos wist Hitler dit ook, en was hij veel beter in de Bijbel thuis dan
mensen denken. Hij heeft alleen ‘deze op zich Bijbelse gedachte’ tot z’n
uiterste consequentie uitgewerkt. Want Hitler zei: “dan moet de Jood ook
maar verdwijnen. Want er moet toch een nieuwe mens komen.” Deze door
God uitverkoren mens heeft zich als Judas bewezen. Als een verrader van Gods
zaak, als deserteur. Mos: “Hitler wilde de Jood in ons midden definitief
uitdrijven. Dat klinkt misschien heel vreemd, maar hij staat daarmee op
Bijbelse bodem. Want de Jood in ons leeft aan zijn goddelijke roeping voorbij
en hij doet zijn schepper lelijk tekort. Wij hebben Hitler in de afgelopen
decennia als een monster afgeschilderd, maar monsters bestaan niet!”
(*) In het Dienstboek van de Nederlandse samen-op-Weg kerken is
het uit de Middeleeuwen stammende antisemitische ‘Beklag Gods’ opgenomen. Het
stuk proza voor Goede Vrijdag was talloze malen de directe aanleiding voor
bloedige progroms. De auteurs van het Dienstboek stellen echter laconiek dat
het Beklag ook de christenen treft en dat de publikatie ervan beslist niet
anti-Joods bedoeld is. Het verweer leidt bij critici echter tot de conclusie
dat dan blijkbaar de vervangingstheologie ermee wordt gesanctioneerd. Het
Beklag typeert Israël namelijk fysiek als volk, en in onvervreembare Bijbelse
situaties en kan daarom normaal gesproken onmogelijk op anderen dan Joden
betrekking hebben –tenzij men zich van de vervangingstheologie bedient. (*)
Tekst afkomstig van het CIDI, Centrum Informatie en Documentatie Israël.
Evangelische
leiders betwisten Israëls recht op het land
Evangelisten
uit de Verenigde Staten riepen de voormalige president George W.Bush in een
open brief op zijn plan van een twee-staten oplossing uit te voeren en zich
sterk te maken voor de oprichting van een autonome Palestijnse staat naast
Israël. De brief is in juli 2007 gepubliceerd in de New York Times.In de brief
staat dat beide conflictpartijen gewelddadigheden begaan hebben en dat de
Palestijnen “rechten op het land Israël hebben, die miljoenen jaren teruggaan”. De ondertekenaars zeggen in hun
brief weliswaar de waarheid van de Bijbel te respecteren, maar handelen daar
beslist niet naar. Men spreekt van “Israëls diefstal van Arabisch land en
misbruik van de mensrechten van de Arabieren”. Men heeft bovendien kritiek op
de wijze waarop Israël zich steeds weer verzet tegen internationale
voorschriften en resoluties. Voor de heren die de brief hebben ondertekend
tellen het grote aantal oudtestamentische profetieën kennelijk niet waarin Gods
verbond met Israël een eeuwig verbond, en een verbond tot in
duizend geslachten wordt genoemd. De brief is niets anders dan een tegen Israël
gerichte actie en laat nog eens zien hoever sommige evangelische leiders, zich
van Gods Woord verwijderd hebben en daarmee bijdragen aan een toenemend
antisemitisme, wereldwijd.
Ook de Katholieke Kerk
doet opnieuw driftig met de Joden- en Israëlhaat trend mee. De gezaghebbende Katholieke
journalist Vittoria Messori, die het eerste uitgebreide interview met paus
Johannes Paulus II te boek stelde, schreef l in de Italiaanse krant Il
Corriere della sera dat 'de overheden van alle moslimlanden blootstaan
aan de hevige inbreuk van het Zionisme dat zijn hoofdstad in Jeruzalem heeft
geplaatst.' De huidige paus Benedictus XVI verklaarde onlangs dat er absoluut
een Palestijnse staat moet komen, zonder dat hij ook maar één woord 'vuil'
maakte aan het terroristische geweld tegen de Joden, tegen Israël en tegen de
dankzij de Palestijnse etnische zuiveringen fors uitgedunde christelijke
gemeenschap.
Het is ronduit verbijsterend te zien hoe grote aantallen christenen worden misleidt door hun kerkelijke leiders. De antizionistische agenda van de kerken heeft bewezen de positie van de fundamentalistische islam te versterken. Het huidige christendom is druk doende haar eigen Hebreeuwse wortels te ontkennen, en roept daar onmiskenbaar een oordeel over zichzelf af. Een ieder die Israël aanraakt maakt zichzelf blind voor de waarheid. Wie zich aan Israël vergrijpt, ondergraaft daarmee zijn eigen bestaan. Het ontkennen van Israël’s goddelijke bestemming ondermijnt elk vertrouwen in de nauwkeurigheid en de praktisch waarde van Gods Woord. Kerken zijn de profetieën vergeten, en daardoor is de band met Israël verbroken. Natuurlijk is er in ieder kerk/gemeente een overblijfsel dat trouw blijft aan Israël maar de overweldigende meerderheid van de kerken hebben Israël echter laten vallen. De profeten van Israël maken duidelijk dat God de volkeren straft om wat ze in hun boosaardigheid Israël aan doen. Er lijkt een geestelijke bedekking te rusten over de kerken als het gaat om Gods weg met Israël en Gods trouw aan Zijn volk. De onverschilligheid van de zijde van de kerken jegens de met regelmaat in Israël terugkerende PLO-gruweldaden kan slechts worden uitgelegd als christelijke hoogmoed en als uiting van het feit, dat de kerk volledig van haar wortel is vervreemd. Dit is de valse kerk die pretendeert de ware bruid van Christus te zijn, maar die in werkelijkheid overspelig verbonden is met de wereld.
Amish
naar Israël
Ook de Amish in de VS en in Europa kennen een lange geschiedenis van antisemitisme. Ze zijn van oudsher sterke voorstanders van de vervangingstheologie. Veel Amish geloofden ooit, dat de nazi-holocaust Gods straf was voor die afwijzing van Jezus, en eigenlijk juichten ze Hitler toe. Maar de Amish zijn tot bezinning gekomen en naar Israël gevlogen om het Joodse volk om vergeving te vragen. Zoals bekend schuwen zij de technologische gemakken, maar in dit geval maakten ze toch dankbaar gebruik van deze middelen om de dwalingen uit het verleden rechtzetten tussen hun gemeenschap en Israël. ‘We zijn hier om te zeggen dat het ons spijt’, zei groepsleider Ben Girod voor Israël’s Kanaal 2 Nieuws, toen de groep de Westelijke Muur in Jeruzalem bezocht. “God herinnerde me eraan dat Hij zo niet is. We willen jullie niet langer verwerpen of je niet als Gods volk beschouwen. Jullie waren Gods volk, lang voordat wij dat waren”. Groepslid Jonas voegde er aan toe: ‘Onze mensen hadden een slechte houding ten opzichte van het Joodse volk en hebben tot op zekere hoogte het Joodse volk verworpen.
Amish
Wij zijn gekomen om dit te herstellen en excuses aan te bieden’. Maar de groep besprak deze dingen niet alleen onderling. Een krachtige verklaring, afgedrukt op fraai perkament, werd namens de gehele Amish gemeenschap aangeboden aan Rabbi Shmuel Rabinovitch, die toezicht houdt op de Westelijke Muur. In de verklaring vragen de Amish Israël om vergeving ‘voor onze collectieve zonde van hoogmoed en egoïsme door het lot van het Joodse volk en de staat Israël te negeren’. Het document besloot met de belofte van de Amish, om zich vanaf nu krachtig uit te spreken voor steun aan de Joden en de Joodse staat. Tijdens hun verblijf in Jeruzalem heeft de groep zich sterk ingespannen om contact te leggen met gewone Israëli's. Die hadden weinig aansporing nodig om hun nieuwsgierigheid te bevredigen naar deze vreemd uitziende buitenlanders, die met een boodschap van zoveel warmte en liefde waren gekomen.
Overige bronnen: The Popes Against the Jews.
Uitgeverij. Alfred A.Knopf, New York,
Terug naar: Inhoud