Groot-Brittannië het epicentrum van
antisemitisme in Europa.
Door: Franklin ter Horst (Aangemaakt: 9
september 2011)
De Britse Labour regering onder leiding van Clement Attlee, vroeg eind 1946 de MI6 voorstellen te doen op welke manier er tegen de ‘illegale Joodse immigratie’ naar ‘Palestina’ zou kunnen worden opgetreden. De M16 stelde onder meer voor “ explosieven op schepen te plaatsen en voedsel en vers water te saboteren”. Dat zou zo moeten gebeuren dat de verdenking zou worden toegeschreven aan Arabische terreurgroepen. Na een vergadering op 14 februari 1947 tussen vertegenwoordigers van MI6 en de Britse overheid, ging een speciaal team van voormalige agenten op pad onder de codenaam Operation Embarrass onder het mom dat ze uit zeilen zouden gaan. In werkelijkheid werden ze naar Frankrijk en Italië gestuurd met mijnen die eruit zagen als ‘zeeslakken’ die met tijdklokken tot ontploffing konden worden gebracht.
In de zomer van 1947 en voorjaar
van 1948 pleegden de agenten vijf aanslagen op schepen in Italiaanse havens
waarbij een schip totaal werd verwoest en twee anderen beschadigd. Twee
‘zeeslakmijnen’ werden ontdekt voordat ze tot ontploffing konden worden
gebracht maar de Italiaanse regering had geen idee wie er achter zat. Ook heeft
men overwogen het stoomschip “President Warfield “op te blazen dat in een haven
in Frankrijk lag afgemeerd. Dit schip werd later bekend als de “Exodus”. De
informatie in het boek van Jeffery is tot stand gekomen in samenwerking met de
Britse geheime dienst.
Het schip de Exodus
Toen de oorlog afgelopen was keerden tien miljoen vluchtelingen terug naar huis en haard. Dit voorrecht was voor de meeste overgebleven Joden niet weggelegd. Hun gezinnen en families waren uitgeroeid en gemeenschappen waarvan zij deel hadden uitgemaakt waren in de meeste gevallen volledig verdwenen. De enkeling die bevrijd werd stond bijna naakt voor de wereld, gehuld in een gevangenenuniform en schoenen met houten zolen. Ze bezaten niets, zelfs geen ondergoed, sokken of een zakdoek. Ze waren mager als skeletten, vel over been. Zij die na al de jaren van verschrikking huiswaarts keerden ontdekten dat ze van hun bezittingen waren beroofd. Velen van hen werden niet eens meer binnengelaten in hun eigen huizen. De nieuwe ‘bezitters’ (dikwijls hun eigen buren) deden alsof ze hen niet kenden. Hun eigen schilderijen hingen nog aan de muur en hun meubilair stond nog in de kamer. En zo ging het in heel gelovig Europa! Men had niet meer op hun terugkeer gerekend en alles wat te roven viel, geroofd. Voor de meeste ontheemden was er nog maar een oplossing, weg Britse overheid keerde zich op barbaarse manier tegen de .
Terwijl in heel de wereld de kreet van afgrijzen nog naklonk over de massamoord door Hitlers beulen, besloot de Britse regering schepen met Joodse ballingen te saboteren. De Britse troepen die in Europa overbodig waren geworden, werden naar ‘Palestina’ gestuurd om daar de overlevenden van de concentratiekampen tegen te houden of onder te brengen in interneringskampen. Ook werden de overlevenden door Britse ambtenaren op Cyprus geïnterneerd of zelfs naar Duitsland teruggestuurd.
Op 11 juli 1947 begon het schip de President Warfield (Exodus) met 4525 passagiers waaronder 1500 kinderen, de overtocht vanuit de Franse Middellandse Zeehaven Séte richting Israël. Het schip werd gevolgd door de Britse geheime dienst en twee oorlogsschepen en op 18 juli door de Britse marine in internationale wateren voor Haifa opgebracht. Bij de vier uur durende gevechten aan boord met de Britten kwamen drie bemanningsleden om het leven en werden velen gewond onder wie vrouwen en kinderen. In Haifa werden de passagiers op drie gevangenisschepen overgezet en teruggestuurd naar Frankrijk. De Britten hielden er geen enkele rekening mee dat ze met overlevenden van de Holocaust te maken hadden die meestal hun hele familie hadden verloren en geen vaderland of thuis meer hadden. Op 30 augustus werden ze vanuit Frankrijk naar Duitsland teruggestuurd en onder het oog van de internationale pers met geweld van boord gehaald en vervolgens met goederentreinen naar twee kampen in het Displaced-Persons-kamp Pöppendorf bij Lübeck overgebracht. De plaatselijke bevolking ontving de Joden met gezichten vol haat, alsof er nog niets veranderd was. In cafés en restaurants weigerde men ze te bedienen. In Bad Reichenhall zei een Duitse hotelhouder: ‘Jammer dat we niet meer Joden gedood hebben’. De Joden die zich nog in de kampen in Duitsland bevonden, maakten meteen na het uitroepen van de staat Israël op 14 mei 1948 aliya.
Het is één van de vele schandvlekken uit de Britse geschiedenis ten aanzien van het Joodse volk. Na afloop van de Israëlische actie tegen de ‘vredesactivisten' op het vlaggenschip de Mavi Marmara van de “Free Gaza Movement” op 31 mei 2010, noemde de Britse overheid de Israëlische actie “compleet onacceptabel”. De linkse Britse krant de Manchester Guardian omschreef Israël als beoefenaar van onrecht. Deze invloedrijke krant staat al jaren bekend als een vod dat het regelmatig op Israël heeft voorzien. Zo noemde deze krant op 25 augustus 2011 de Tempelberg in Jeruzalem als heilig voor de islam. Dat is op zich ook geen verrrassing want deze krant is ook voorstander van een boycot tegen Israël. Dit soort teksten laten nog maar weer eens zien dat er een heilige alliantie bestaat tussen de linkse anti-Semitische kliek in het westen en de anti-Semitische islamitische wereld.
Het antisemitisme in Groot-Brittannië is al eeuwenoud. Zo liet koning Edward 1 alle Joden verbannen uit het Britse koninkrijk. De Joden konden pas terugkeren, nadat Oliver Cromwell in 1656 de macht had overgenomen van het koningshuis. Ook hebben de Britten vanaf het moment dat de 52 landen van toenmalige Volkenbond op 24 juli 1922, de grenzen van het aan het Joodse volk toebedeelde grondgebied erkenden, de bindende afspraken genegeerd en de immigratie van Arabieren naar dat gebied gestimuleerd. De Britten besloten zelfs het gebied ten oosten van de Jordaan, aan Abdullah, de emir van Mekka toe te wijzen. De geschiedenis kent geen land dat Jordanië heet. Het huidige Jordaanse koningshuis kan geen enkele historische claim leggen op het land waarover zij thans de scepter zwaaien. Het is niets anders dan een cadeautje van de Britten.
In de oorlog van 1948 werd
het Jordaanse leger geleid door Britse officieren en de luchtmacht van
Engeland, de RAF, vocht tegen de Israëli’s om het Egyptische luchtruim te
verdedigen. De voormalige
Britse minister van Buitenlandse zaken (1997-2001) Robin Cook
legde tijdens zijn ambtsperiode op provocerende wijze een krans in Deïr Yassin,
de plaats waar Israëlische militairen in 1948, 250 weerloze Arabische burgers
zouden hebben vermoord. De waarheid is echter dat het verhaal over Deïr Yassin
door voormalige Britse ambtenaren en de Arabische wereld is aangekleed met
verzonnen feiten. Het hele verhaal is een schoolvoorbeeld van geslaagde
anti-Israël propaganda en politieke manipulatie. De andere voormalige Britse
minister van BZ, Jack Straw haalde zich bij herhaling de woede van Israël op de
hals door met regelmaat anti-Israëlische uitspraken te doen. Tijdens een bezoek
aan Iran etaleerde hij een staaltje van Brits antisemitisme door in een Iraanse
krant te verklaren dat Israël mede verantwoordelijk is voor de terreuraanslagen
op 11 september
Jack Straw met Jasser Arafat
Groot-Brittannië staat al jaren bekend als het epicentrum van antisemitisme in Europa. De Britse media zijn fakkeldragers van ordinaire Jodenhaat en doen er alles aan de ware feiten in het conflict tussen Israël en het PA/PLO bewind te verdoezelen. De Palestijnse terreur wordt uitgelegd als legitiem verzet tegen de ‘bezetter’ van Palestijns land! Het Britse parlementslid Gerald Kaufman vergeleek de strijd van het Israëlische leger in januari 2009 tegen de Palestijnse terreurbeweging Hamas, met de methoden van de nazi’s. Ook zei hij dat de Holocaust wordt gebruikt om “de moord op de Palestijnen te rechtvaardigen”. Een groep Britse geleerden zei tijdens deze oorlog te hopen dat Israël de strijd zou verliezen. “De strijd in Gaza is de laatste fase van de strijd tegen Israël sinds het leed dat de Palestijnen in meer dan 60 jaar is aangedaan.” De geleerden plaatsten een brief in The Guardian. Onder de brief staat: “Een raket aanval op Israël is niet genoeg. Daarmee win je de strijd niet, er is maar één oplossing: ‘Israël moet totaal worden vernietigd’. Dan pas krijgen de Palestijnen vrijheid. Israël heeft de Palestijnen, in Gaza en de ‘Westoever’ opgesloten in een grote gevangenis en is hen langzaam maar zeker aan het uithongeren. “De brief is voorzien van meer dan 300 handtekeningen van Britse academici.
Een van de hoofdrolspelers in de hetze tegen Israël is de voormalige burgemeester van Londen Ken Livingstone. Livingstone staat bekend om zijn pro-Hamas sympathieën. Hij beschuldigt Israël van etnische schoonmaak, het demoniseren van moslims en het creëren van een Warschau-getto in het Midden-Oosten. Hij noemde de in Qatar gevestigde antisemitische haatprediker Ysuf Al-Qaradawi ‘a man of tolerance and respect’ en knuffelde hem openlijk. In februari 2005 vergeleek hij een Joodse journalist van de Evening Standard met een kampbewaker in een concentratiekamp. In februari 2006 werd hij voor deze schoffering voor vier weken als burgemeester geschorst. Het feit dat hij thans werkzaamheden verricht voor de Iraanse antizionistische propagandafabriek Press-tv, zegt al genoeg.
En wat te denken van barones Catharine Ashton, de huidige minister van BuZa voor de Europese Unie. Na een bezoek aan Gaza zei ze: ‘Als je van Israël in Gaza terecht komt, dan kom je van de 21e eeuw in een misvormd landschap terecht. Herbouw is onmogelijk omdat Israël de grenzen blokkeert. Mensen hebben nauwelijks meer tot hun beschikking dan de ruïnes om hen heen.’ Wat zij zag was volledig in scène gezet door de Palestijnse terreurbeweging Hamas, daarbij geholpen door de lokale VN-medewerkers, in wier belang het is om een zo erg mogelijk beeld over de situatie in Gaza naar buiten te brengen.
Studenten van de Oxford Universiteit in Groot-Brittannië riepen enige tijd geleden op tot de vernietiging van Israël. Tijdens een toespraak van de Israëlische onderminister van Buitenlandse zaken, schreeuwden studenten – en niet alleen moslims- “slacht de Joden af”. In Cambridge werd een toespraak van de Israëlische professor en historicus Benny Morris geannuleerd na klachten waarin hij werd beschuldigd een “islamofobe haatspreker” te zijn. Begin november 2009 publiceerde de Britse krant Daily Mail een zeer schokkend onderzoek waaruit blijkt dat veel Engelse kinderen tussen de 9 en 15 jaar denken dat Adolf Hitler een Duitse voetbalcoach was en het vernietigingkamp Auschwitz tijdens de tweede Wereldoorlog dienst deed als pretpark. Uit het onderzoek, verricht onder 2000 kinderen door het Erskine fonds voor oorlogsveteranen, blijkt verder dat 1 op de 20 kinderen denkt dat de term Holocaust slaat op de feestvieringen aan het einde van de oorlog.
Groot-Brittannië kent een lange geschiedenis van leiders die Israël behandelen alsof het om een pariastaat zou gaan. De voormalige Britse premier Tony Blair vergeleek Israël al eens met Irak onder het bewind van Saddam Hoessein en zijn vrouw zei begrip te hebben voor de terreuraanslagen omdat de ‘Palestijnen’ iedere vorm van hoop is ontnomen. Vandaag is Blair speciaal gezant voor het Midden-Oosten in opdracht van het “Kwartet van Vier” bestaand uit de Verenigde Staten, de Europese Unie, Rusland en de Verenigde Naties. Het is Blair’s taak om Israël koste wat kost de Roadmap aan te smeren en de Palestijnen aan een eigen staat te helpen in het aloude Bijbelse land. Blair heeft daarvoor 13 full-time diplomaten ter beschikking die onder meer worden betaald door de Verenigde Naties en de Wereldbank. Blair gelooft dat beide partijen vrede willen. Om met de woorden van Lord Charles Bowens te spreken: “het zijn blinden die in een donkere kamer naar een zwarte kat zoeken die er niet is”.
De nieuwe Britse premier David Cameron die beweerde een “vriend van Israël” te zijn, heeft zijn masker al snel laten vallen en zich bij het anti-Israëlische, pro Turkse kamp aangesloten. Op visite in Turkije op 27 juli 2010 voor een gesprek met zijn nieuwe vriend Recep Tayyip Erdogan, noemde hij de Israëlische onderschepping van het Turkse terreurschip de Mavi Marmara “totaal onacceptabel”. Ook vergeleek hij Gaza met een gevangenenkamp: “De situatie in Gaza moet veranderen. Zowel humanitaire goederen als mensen moet in beide richtingen kunnen bewegen. Het kan niet en mag niet worden toegestaan dat Gaza een gevangenenkamp blijft” aldus Cameron.Ook heeft hij aangegeven zich te willen inzetten het ‘vredesproces’tussen Israël en het PA/PLO bewind te bevorderen en zo te komen tot een twee-staten oplossing.
Klik op Inhoud voor overzicht alle artikelen en laatste 10 nieuwsbrieven