De
Oslo-akkoorden
Door:
Franklin ter Horst. (Aangemaakt: 4 februari 2003) (Laatste bewerking: 28
september 2011)
De zon stond stralend aan de hemel en de hele wereld was getuige van de ‘historische handdruk van Israël’s premier Jitschak Rabin en Arafat, de grootste massamoordenaar van joden sinds Hitler.Terwijl de hoogwaardigheidsbekleders uit de hele wereld een daverend applaus ten beste gaven en de televisiecamera’s hun signalen stuurden naar alle hoeken van de aarde, tekenden Israël en het PA/PLO terreurregiem hun overeenkomst. ‘Wat een geweldige dag en wat een fantastische overeenkomst.’ De strijdbijl tussen Israël en de PLO voor eeuwig begraven! Wie kent niet de foto die op 13 september 1993 werd gemaakt op het gazon voor het Witte Huis in Washington? Dat had het begin moeten zijn van een politiek proces dat het PA/PLO regiem autonomie en Israël vrede had moeten brengen. Maar hoe anders is dat gelopen. Praktisch alle belangrijke uitgangspunten van de Oslo-akkoorden zijn door de ‘Palestijnen’ aantoonbaar geschonden, terwijl Israël zich aantoonbaar wel aan de gemaakte afspraken heeft gehouden. Met dit akkoord heeft Arafat laten zien wat er allemaal bereikt kan worden met het sluiten van een nep-vredesverdrag met Israël: algemene diplomatieke erkenning, miljarden dollars hulp, controle over Gaza en delen van Samaria en Judea, gebieden die door de terreurbaas werden omgetoverd tot één groot legerkamp. Op 14 december 1988 gaf aartsterrorist Jasser Arafat in Genéve een historische persconferentie waarin hij verklaarde dat de PLO bevrijdingsorganisatie het terrorisme had afgezworen en het bestaansrecht van de staat Israël had erkend.
De internationale euforie was zo groot dat de Nobelprijscommissie de massamoordenaar beloonde met de Nobelprijs voor de vrede, samen met Rabin en Simon Perez. Karre Kristiansen, een voormalig lid van het Nobel Comité, trok zich in 1994 terug uit protest voor het toekennen van de Nobelprijs aan Arafat. De Oslo-akkoorden hebben een periode van door Arafat georkestreerd geweld en dood en verderf ingeluid. Dit akkoord heeft Israël in een zeer slechte positie gebracht. Arafat verklaarde openlijk dat hij de ‘vredesonderhandelingen’ gebruikte om Israël uiteindelijk te vernietigen.
Slechts enkele uren na het handen schudden voor het Witte Huis, zond de Jordaanse tv een boodschap uit in het Arabisch waarin Arafat de zojuist ondertekende overeenkomst, de eerste stap noemde op weg tot vernietiging van de staat Israël. .”Ik heb met het ondertekenen van de Oslo-akkoorden de eerste spijker aan de Zionistische doodskist getimmerd.” Hij herinnerde de kijkers aan het besluit van de PLO in 1974 dat de gebieden die Israël bereid zal zijn te ontruimen, gebruikt zullen worden als springplank voor de verdere bevrijding van Palestina. Een paar weken ná het ondertekenen van de Oslo-akkoorden, ging Arafat naar Johannesburg en hield een rede in een moskee, waarin hij zei dat de Oslo-akkoorden niets anders zijn dan een list. “Denken jullie dat ik iets met de Joden ondertekende dat in tegenspraak is met de wetten van de Islam? “Deze overeenkomst is niets anders dan de overeenkomst tussen onze profeet Mohammed en Quraihs” refererend aan de ‘bedriegelijk’gebroken overeenkomst van de oprichter van de islam. In 626 n.Chr, tekende Mohammed het Hudaibiya verdrag met de Quraish leider van Mekka. Hij verbrak de overeenkomst twee jaar later toen zijn leger sterk genoeg was om Quraish te verslaan en te vermoorden. Honderd procent van Israel’s ervaringen is dat de ‘Palestijnen’ zich tot dusver nog nooit aan hun afspraken hebben gehouden. De Islam accepteert slechts een staakt-het-vuren op één voorwaarde, namelijk wanneer de vijand te sterk is. Het is een tactische keuze. Soms moet de islam instemmen met een staakt-het-vuren onder de meest vernederende condities. Dat mag worden geaccepteerd, omdat Mohammed eens een staakt-het-vuren accepteerde onder vernederende condities.
Psalm
5:10 Want in hun mond is niets betrouwbaar, hun binnenste is enkel verderf,
hun keel is een open graf…
Het PA/PLO Nationaal Handvest is nog steeds onveranderd een regelrechte en juridisch bindende oorlogsverklaring. Het is een gefaseerd plan voor de vernietiging van Israël. Het PA/PLO regiem heeft zich op basis van de Oslo-akkoorden verplicht zich te onthouden van alle vormen van ophitsing en vijandelijke propaganda tegen Israël. Het heeft zich verplicht maatregelen te nemen om anderen ( zowel personen als organisaties) in de Autonome ‘Palestijnse’ gebieden ervan te weerhouden zich aan het vorenstaande schuldig te maken. De verplichting terroristen te arresteren, te vervolgen en te straffen is niet nagekomen evenals het uitleveren van terroristen aan Israël en het in beslag nemen van illegale vuurwapens. In de praktijk heeft het PA/PLO regiem deze verplichtingen vanaf de ondertekening van de Beginselverklaring op 13 september 1993 stelselmatig met voeten getreden. Een van de meest groeve schendingen is de weigering het systematisch en effectief bestrijden van terroristische organisaties en hun infrastructuur.
In november 1993 voorspelde Kolonel Ron Naveh van het Israëlische leger al dat de Oslo-overeenkomst op een ramp voor de veiligheid van Israël zou uitdraaien. Negen maanden later, in mei 1994 ondertekenden tientallen IDF-officieren een protestadvertentie, die verscheen in Israëlische kranten. De publieke opmerking vermeldde: ,, de overgave aan terreur is het enige wat bereikt is met de onderhandelingen met de PLO, die onze overlevering bedreigt. Handen schudden met terroristen betekent dat de terreur gewonnen heeft." In september 1994 stuurde terreurbaas Arafat een telegram naar zijn vriend, de voormalige Iraakse leider Saddam Hoessein, waarin hij hem verzekert dat het gevecht voor Palestina net begonnen was en niet zou eindigen voordat Jeruzalem zou zijn bevrijd. Oren Shachor, één van de onderhandelaars van de regering Rabin en Peres met het PA/PLO regiem, hoorde in de zomer van 1995 al van Arafat dat oorlog een alternatief was. Zelfs gematigde Arabieren vroegen zich in verbijstering af hoe Israël een overeenkomst kon tekenen met de ‘misdadiger’ Arafat. Het Israëlische leiderschap negeerde echter alle waarschuwingen omdat men bang was daarmee het ‘vredesproces’ in gevaar te brengen en (Slick Willy) Bill Clinton te irriteren. Moshe Ya’alon zei reeds in de zomer van 1995, toen hij de positie van hoofd van de Militaire Inlichtingendienst op zich nam, dat hij het PA/PLO regiem ervan verdacht geen enkele bedoeling te hebben om de terroristische aanslagen te laten stoppen, ondanks de Oslo overeenkomst. Hij zei dat hij Premier Rabin daarvoor gewaarschuwd had en dat hij hem geadviseerd had om Arafat een ultimatum voor te leggen, dat hem zou dwingen actie te nemen tegen de islamitische ‘Palestijnse’ hellehonden.
Moshe Ya’alon
Volgens Ya’alon was het PA/PLO regiem heel goed op de hoogte van de terroristische organisaties, hun leiders en hun opslagplaatsen voor explosieven, wapens en munitie- maar zij ondernamen er niets tegen. Israël was zo bezorgt om het vredesproces niet te schaden, of tenminste niet die indruk te wekken in de ogen van de wereld, dat het niet reageerde op ‘Palestijnse’ acties die in flagrante strijd waren met de spelregels.Sinds Oslo zijn vele Joodse dorpen, kibboetsim etc, beveiligd met hekken, prikkeldraad, slagbomen en wachthuisjes om de moordende en stelende PA-bewoners de toegang te beletten. In de PA/PLO-dorpen is deze beveiliging niet nodig omdat Joden niet gaan moorden en stelen in Arabische dorpen. Er bestaan rond Jeruzalem een tweetal Openbaar -Vervoer systemen, een Joods OV-systeem, waar moslims zonder problemen gebruik van kunnen maken en een moslim OV-systeem waar Joden geen gebruik van maken daar ze anders de kans lopen vermoord te worden.
Israël liet duizenden gevangenen vrij, gaf uniformen en wapens en noemde hen veiligheidstroepen en de wereld noemde de kliek rond Arafat ineens: de Palestijnse Autoriteit. Arafat gebruikte de wapens niet om vrede te stichten, maar om al die Palestijnen, die een andere leiding wilden, te vermoorden. In 1997 was er een petitie van 29 Palestijnse professoren die Arafat opriepen een einde te maken aan de corruptie. Zij werden in de gevangenis gegooid en vermoord. Op de Palestijnse radio en televisie was de hele dag te horen: yihad, yihad, doodt de kruisvaarders en doodt de Joden. Desondanks stroomde het geld binnen uit Amerika, uit Europa en zelfs uit Israël. Terwijl het Arafat was toegestaan in totaal 24.000 ‘politieagenten’ aan te stellen in het gehele onder zijn controle staande gebied, om hem te beschermen en het terrorisme uit te schakelen, zwierven er binnen twee jaar alleen al in Gaza 25.000 zogenaamde politieagenten door de straten. Velen van hen waren volledig getrainde terroristen, geïmporteerd uit Arabische landen in Noord-Afrika, Libanon, Irak en Jemen. In mei 1995 telde Jericho- de ooit zo vredige stad van 12.000 inwoners- meer dan 1000 PLO ‘agenten’ die door de bevolking werden beschuldigd van moord, verkrachting en plundering naar willekeur. Tijdens "Operation Defensive Shield" in Ram-allah in het voorjaar van 2002, werden door het IDF tijdens een huis aan huis controle in praktisch ieder huis wapens aantroffen. De IDF-militairen ontdekten in een tijdsbestek van slechts enkele dagen, 1500 geweren.
In juni 1995 zei waarnemend
stafchef van het IDF Matan Vilani: de ‘Palestijnen’
haten ons tot op het bot en zij beschouwen iemand die Israëli’s vermoordt niet
als een crimineel." Sinds de PA/PLO-landrovers zich hebben gebonden
aan de Oslo-akkoorden, hebben zij zich verplicht de conflicten met Israël
alleen via onderhandelingen op te lossen. Maar inplaats van de afspraken na te
komen richtte Arafat destijds twaalf organisaties op die Israël met terreur
begonnen te bestoken daarmee een situatie creërend waarbij Israël gedwongen
werd het leger terug te sturen naar de PA/PLO-gebieden. Wat door de
samenstellers van de Oslo-akkoorden is voorgesteld als een vredesakkoord is in
werkelijkheid een akkoord gebleken waarin de aartsterrorist Arafat ongestraft
zijn misdaden kon opvoeren en zelfmoordenaars het leven van de kinderen van
Israël kon laten verwoesten. Hij zag zich kans om op een geraffineerde
manier de wereldopinie tegen Israël te mobiliseren. Ondanks de aanhoudende
terreur van Arafat’s kant ging de toenmalige Israëlische Premier Ehoed Barak
onder zware druk van de wereld, op 4 september
Ruim 1200 Israëli’s hebben het leven verloren door het duivelse Oslo-document en onderzoek heeft uitgewezen dat minstens een half miljoen Israëli’s de afgelopen jaren trauma’s hebben opgelopen. Een groot deel van de bevolking lijdt massaal aan een posttraumatische stress-stoornis. Zij die verantwoordelijk zijn voor deze terreur zijn schuldig aan misdaden tegen de menselijkheid het zijn criminelen en massamoordenaars. Als Israël terugvecht om het leven van haar inwoners te beschermen komt de wereld in actie, niet tegen de PA-moordmachines, maar tegen Israël.
Een van de meest brutale terreurdaden was de gewapende aanval door ‘Palestijnse’ politiefunctionarissen op Israëlische veiligheidstroepen in september 1996 tijdens het Loofhuttenfeest waarbij zeventien Israëli’s werden gedood. Die aanval vormde onderdeel van onlusten die door het bewind van Arafat was georganiseerd in reactie op het door Israël openstellen van de oude Hasmoneeën-tunnel langs de westelijke muur van het Tempelplein. Een misdaad tegen onze religie’ zo noemde Arafat de opening van de tunnel. Over de opening hadden de Israëlische autoriteiten al in januari 1996 met de terreurbaas een compromis bereikt. De moslims kregen toegang tot de stallen van Salomo en de Israëli’s konden op hun beurt de tunnel openen. Na deze overeenkomst werd door archeologen en technici, het puin dat eeuwenlang in de tunnel had gelegen, opgeruimd. Omdat de toeristen die de tunnel ingingen, langs dezelfde route weer terug moesten, werd een uitgang gemaakt aan de kant van de Via Dolorosa. Woordvoerders van het PA-regiem maakten in opdracht van Arafat bekend dat Israël zo brutaal was geweest een tunnel te openen onder de Al-Aksa moskee waarop Israël internationaal werd veroordeeld. Niemand bleek te hebben gecontroleerd of het verhaal ook werkelijk waar was.
De waarheid is dat het
gewraakte archeologische tunneltje al 2200 jaar oud is en hemelbreed meer dan
Slick Wlly Bill Clinton en Arafat
Sinds Israël land heeft weggegeven dat God voor eeuwig aan hen heeft beloofd, heeft de bevolking van Israël geen rust meer gehad. Iedere keer dat Israël rekening met de Palestijnen hield, verslechterde de situatie. Zelfs de Verenigde Staten, is aan de kant van de vijand gaan staan. Toen de Joodse bewoners door hun eigen regering uit Gaza werden verwijderd, voorspelden religieuze Joden dat daar een geestelijk conflict op zou volgen.
Het PA/PLO bewind zegt bij monde van Salam Fayyad dat zij zich niet langer gebonden achten gevolg te geven aan de in 1993 gesloten Oslo-akkoorden en plannen heeft aangekondigd om mogelijk al in de zomer van 2011 eenzijdig een Palestijnse staat uit te roepen. Fayyad zei op 1 december 2010 dat zijn regering ‘niet langer een gevangene wil zijn van de in deze akkoorden vastgelegde beperkingen.’Uit de WiKileaks documenten blijkt (december 2010) dat bijna iedere betrokken Israëliër, waaronder de Israëlische president Simon Peres, niet meer geloven dat de Oslo-akkoorden tot vrede zal leiden met de Palestijnen en er spijt van hebben ooit een handtekening onder deze akkoorden te hebben gezet. Zo zei Yasser Abed Rabbo op 8 december 2010 in Griekenland, dat de Palestijnen zich nu 'moeten wenden tot het bredere kader van de internationale gemeenschap' om een oplossing voor het conflict op te leggen. In 1988 riep Yasser Arafat de soevereiniteit van ‘Palestina’ uit volgens de grenzen van de staakt-het-vuren lijn van 1949. Meer dan 100 landen hebben sindsdien ‘Palestina’ erkend als een Arabisch onafhankelijk land waaronder de moslimwereld (OIC) en de Arabische Liga, Brazilië, China, Argentinië, Cuba, Rusland en de Oostbloklanden èn natuurlijk door de Verenigde Naties.
De al
lang ontspoorde voormalige Braziliaanse president Lula Da Silva was zoals
zovele anderen een groot fan van Arafat. Ook hij eerde de terreurbaas door op 17 maart 2010 een bloemenkrans op
zijn graf te leggen. De geschiedenis heeft geleerd dat dit de bemoeienis van
dit soort dromers de situatie alleen maar erger maakt en de Palestijnen
legitimiteit geeft hun terreur te consolideren. In een artikel op 4 november
Vandaag is het Barack Hoessein Obama die niets anders te doen lijkt te hebben dan Israël onder druk te zetten en te verraden als hij zijn zin niet krijgt. Hij heeft diverse pogingen gedaan Israël als een pariastaat neer te zetten. Daar waar Israël op werkelijk ieder besluit fel bekritiseerd wordt, blijft de kritiek op het Palestijnse bewind achterwege. Door zijn vijandige houding speelt hij de Palestijnen in de kaart, en moedigt hen daarmee aan hun eisen steeds verder op te schroeven.
Het concept land-voor-vrede gaat niet alleen lijnrecht in tegen Gods wil, maar heeft op geen enkele manier gewerkt. Er zijn steeds meer geluiden in Israël te horen die vinden dat Israël in de eerste plaats God moet gehoorzamen en een Bijbelse weg moet bewandelen. Volgens diverse Israëlische rabbijnen moet Israël de Almachtige boven alles gehoorzaam zijn. God is Israëls geheime wapen.
Overige Bronnen: NAI Newsletter, 30-4-2002-13en19-11-2002.De staat van Oslo, Nipac, Israel Public Affairs Committee, september 1997. Internationale Christelijke Ambassade Jeruzalem, 28-6 en 9-10-2002. De Chronologie van het Oslo Vredesproces, door Efraim Levy. Arutz-7 IsraelNationalNews, 28-4-2002- 27-6-2002-11-11-2002. Israelinsider, 4-7-2002. Women in Green, 6 –5-2002.Honest Reporting 30-8- en 13-11-2002. Jeruzalem Post Internet Editie, 26-8-2002
Zie ook: inhoudsopgave